خشونتهای فرقهای همچنین در ماه ژوئیه در منطقهٔ جنوبی سویدا میان بدویها و دروزیها شعلهور شد. مداخلهٔ دولت موج دیگری از خونریزی را رقم زد که دروزیها را هدف قرار داد و خود این امر به مداخلهٔ اسرائیل، بهظاهر برای «حفاظت» از دروزیها، انجامید.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «نیو عرب» در مقالهای به بررسی وضعیت کشور سوریه بعد از سقوط نظام اسد پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنایی تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
در شب هشتم دسامبر ۲۰۲۴، اسد با یک بالگرد نظامی روسی از کاخ ریاستجمهوری گریخت. تنها در ۱۱ روز، خانهای که بیش از یک دهه برای حفظ آن جنگیده بود، فرو ریخت.
خیابانهای دمشق بهزودی مملو از جمعیتهایی شد که با شادمانی جشن میگرفتند. همزمان، گروههای درماندهای از سوریها نیز به زندانها و سردخانههای متعدد کشور هجوم بردند. سوریه، یک سال پیش، کشوری بود در اوج شادی و شوک همزمان. این خانوادهها در جستوجوی عزیزان خود بودند که در «پشت خورشید» مجمعالجزایر اردوگاههای اسد ناپدید شده بودند.
مدیحه از روز آزادی به دنبال پسر ۲۳ سالهاش، محمد، میگردد؛ از زمانی که عکس او را در پایگاه دادهٔ انجمی حلب با اکثریت کردی درگیریهای شدیدی میان نیروهای SDF و دولت رخ داد که چشمانداز تشدید تنش میان این دو اردوگاه مسلح را برجسته کرد.
گرچه سال گذشته پیشرفتهای معناداری به همراه داشته است، سوریه همچنان شکننده باقی مانده و «در معرض ازهمگسیختگی قرار دارد — بهگونهای که تهدیدهای خارجی و شکافهای داخلی میتوانند شانس سوریه برای آغاز مجدد را تحتالشعاع قرار دهند»، نتیجه میگیرد حوّاش.
سال پیشِرو برای دولت سرنوشتساز خواهد بود. اگر بتواند عدالت واقعی را محقق کند، تنشهای فرقهای را مهار کند، بازسازی عادلانه را پیش ببرد و با رقبای خود به توافقی قابلاجرا دست یابد، سوریه ممکن است آغاز به ترسیم مسیری بهسوی آیندهای بهتر کند.