امیر عابدی، عکاس پیشکسوت سینمای ایران، در این مصاحبه از تحول عکاسی از آنالوگ به دیجیتال میگوید و چالشهای امروز عکاسان، از جمله افزایش هزینه تجهیزات، کمبود بیمه و ارزشگذاری نادرست حرفهشان را بررسی میکند. او با بیان خاطرات تلخ و شیرین پشت صحنه، اهمیت حفظ کرامت عکاس و نقش عمیق هنر عکاسی در ثبت تاریخ و فرهنگ را بهروشنی مطرح میکند.
جوان آنلاین: در دنیای هنر عکاسی، هر تصویر قصهای دارد؛ قصهای از لحظات ثبتشده، احساسات درونی و سختیهایی که پشت هر قاب پنهان است. امیر عابدی، یکی از پیشگامان عکاسی سینمای ایران، سالها است با دوربینش نه فقط عکس میگیرد، بلکه روایتگر زندگی و تاریخ است. از دوران عکاسی آنالوگ تا ورود به عصر دیجیتال، از بیمه نشدن عکاسان آزاد گرفته تا خاطرات تلخ و شیرین پشت صحنه، گفتوگوی ما با دبیر انجمن صنفی عکاسان و عکاس پیشکسوت سینما و تئاتر که حدود ۴ دهه است در این حوزه فعالیت میکند، داستانی است از عشق، هنر، رنج و کرامت حرفهای در مسیر عکاسی. در ادامه متن کامل این مصاحبه را میخوانید.
تفاوت عکاسی در سینما با دیگر شاخههای عکاسی چیست؟
به روایتی نزدیک به ۱۰۰ رشته عکاسی وجود دارد، اما بسیاری از این رشتهها در زیرشاخههای تخصصیتری تقسیم میشوند؛ مانند عکاسی پزشکی یا معماری که هر یک شاخههای متعددی دارند. عکاسی صنعتی و تبلیغاتی نیز از این قاعده مستثنا نیستند. با این حال، وقتی به حوزه عکاسی سینما و تئاتر میرسیم، میتوان گفت که عکاسی سینما بهگونهای حیرتانگیز، آمیزهای از تمام گونههای عکاسی است.
در فرآیند عکاسی سینما، به نظر میرسد که با حوزهای پیچیده و چندلایه مواجه هستیم، «در برگیرندگی» این شاخه از عکاسی را بیشتر شرح دهید.