علیرضا محرمی – شکست سنگین و با اختلاف ۲۰ امتیاز مقابل روسیهای که همین چند ماه پیش اختلاف امتیازمان ۲ بوده، نه یک زنگ خطر که بلکه هشداری جدی نسبت به آینده این رشته المپیکی است.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، سرمایهگذاری روی رشتههای المپیکی که میتواند ایران را صاحب مدال کند، به طور معمول به اما و اگرهایی همراه است. به همین دلیل شاید گاهی مدیران ریسک نمیکنند و بیشترین توجه خود را به رشتههایی همچون کشتی، وزنهبرداری و تکواندو میدهند که در ادوار مختلف المپیک ایران را صاحب مدال کرده است. کسب مدال طلای تیراندازی در المپیک ۲۰۲۰ توکیو تا حدودی توجه را به این سمت برد که رشتههای دیگر هم قابلیت مدالآوری دارند؛ در این میان عملکرد شمشیربازی ایران در اسلحه سابر از المپیک ۲۰۱۶ تا المپیک ۲۰۲۴ پاریس روزنههای امیدی را برای سرمایهگذاری روی این رشته باز کرد، اما تیم بعد از المپیک پاریس هیچ شباهتی به آن تیم با شمشیرهای تیز و برنده ندارد.
شمشیربازی ایران در اسلحه سابر با نفراتی چون مجتبی عابدینی، محمد رهبری و علی پاکدامن در جهان شناخته شد که هر کدام از این نفرات صاحب مدالهای رنگارنگ طلا، نقره و برنز در میدانهای جهانی و آسیایی هستند. تیمی که با این نفرات تا آستاات اصلی ایران فقط علی پاکدامن راهی الجزایر نشد، اما در تیم روسیه هم نفراتی چون دمیتری دنیلکو و کمیل ابراگیموف حضور نداشتند و روسها نیز با ترکیبی تازه به این رقابتها رفتند. گرچه تیم ایران هم نفراتی چون طاها کارگرپور و نیما آقایی را از تیم زیر ۲۳ سال خود به این رقابتها برد، اما آنها نتوانستند عملکرد قابل قبولی از خود نشان دهند. نفراتی که اخیراً در رقابتهای قهرمانی زیر ۲۳ سال آسیا در مالزی بودند که در کنارشان پارسا پورسلمان، پسر رئیس فدراسیون هم حضور داشت که این حضور، قابل تأمل است. آقازادهای که در همان دور مقدماتی و بدون رویارویی با مدعیان قاره، از گردونه رقابتها کنار رفت. طبیعتاً با این وضعیت هم نمیتوان به آیندهای امیدوار بود که شمشیر تیم ملی در دستان پسر رئیس فدراسیون قرار میگیرد.