به گزارش خبرگزاری آنا، تصویری که این روزها در شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود، جهان را نه بهعنوان مجموعهای از دولتهای مستقل، بلکه بهمثابه یک هرم چندلایه قدرت ترسیم میکند؛ هرمی که در آن، تصمیمسازی از بالا به پایین جریان دارد و در قاعده، مردم به تماشاگران یک نمایش بزرگ تقلیل یافتهاند. این تصویر، بیش از آنکه نقشهای دقیق از واقعیت باشد، بازتاب بحران اعتماد جهانی و تردید فزاینده نسبت به سازوکارهای رسمی حکمرانی بینالمللی است.
در دهههای اخیر، مفهوم «اداره بینالمللی جهان» از چارچوبهای کلاسیک سازمان ملل و نهادهای بیندولتی فراتر رفته و به میدان رقابت شبکههای فراملی قدرت وارد شده است. تصمیمهای کلان درباره جنگ و صلح، انرژی، تحریمها و حتی روایتهای مسلط رسانهای، اغلب در فرآیندهایی شکل میگیرد که برای افکار عمومی شفاف نیست.
این وضعیت، زمینهساز شکلگیری روایتهایی شده که جهان امروز را شبیه یک نظم الیگارشیک میدانند؛ نظمی که در آن، قدرت واقعی نه الزاماً در پایتختها، بلکه در پیوندهای پیچیده میان ثروت، سیاست، ایدئولوژی و رسانه توزیع شده است. تصویر مورد بحث دقیقاً روی همین احساس دست میگذارد.