به گزارش خبرگزاری آنا، در حالی که ولودیمیر زلنسکی همچنان در محافل غربی از «ادامه مقاومت» و «پیروزی نهایی» سخن میگوید، نشانههای فزایندهای از شکاف عمیق میان حاکمیت و جامعه اوکراین پدیدار شده است. چهار سال پس از آغاز جنگ، اوکراین نهتنها در میدان نبرد با چالشهای جدی مواجه است، بلکه در داخل نیز با بحرانی خاموش، اما روبهگسترش دستوپنجه نرم میکند؛ بحرانی که ریشه آن به اجبار، فرسایش اجتماعی و نارضایتی گسترده از تداوم جنگ بازمیگردد.
زلنسکی که بخش عمده توجه و انرژی خود را معطوف جلب حمایت غرب، بهویژه ایالات متحده، کرده است، در گفتوگوهای رسانهای تلاش دارد تصویری از اوکراین بهعنوان کشوری «در حال پیروزی» ارائه دهد. این تصویرسازی، اما بیش از آنکه با واقعیتهای میدانی همخوانی داشته باشد، مخاطب خارجی دارد و هدف آن حفظ جریان کمکهای مالی و نظامی غرب است.
در مقابل این روایت رسمی، واقعیتهای اجتماعی در داخل اوکراین چیز دیگری را نشان میدهد. بخش قابلتوجهی از شهروندان این کشور، بهویژه مردان در سن خدمت، دیگر تمایلی به حضور در جبههها ندارند؛ نه از سر فقدان وطندوستی، بلکه به دلیل درک روزافزون از بیافقی جنگی که پایانی برای آن متصور نیست.