سید محمد جمالیان، نماینده مجلس از آن آدمهایی است که گفت و گویش با سایت خانه ملت نشان می دهد که تا یک جایی خوب میبیند و درست اشاره میکند به زخمها. اما نگاهی عمیق تر هم ضرورت دارد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، محمد جمالیان، نماینده عضو کمیسیون بهداشت مجلس با بر شمردن نگرانی های اجتماعی حاصل از جنگ، میگوید در آن دوازده روز آتش و خون، کسی نبود که فریاد بزند “بچهها را ببرید تو!”، کسی نبود که بگوید این تصاویر را نشان ندهید. او در واقع از کاستیهای عملکرد رسانهای در دوران جنگ انتقاد میکند و نسبت به آن تاکید دارد. راست هم میگوید. اما حرفش ناتمام است مثل همان اخبار نیمه کارهای که از ایران اینترنشنال پخش میشد. این حرفها باید ادامه داشته باشد؛ به عنوان نقدهای درون گفتمانی برای عملکرد بهتر در فردا و فرداها.
مینویسم “ناتمام” چون جمالیان نگفت که همین رسانههای امروزِ بحرانزده، همانهایی هستند که همیشه در صلح، با دستهای بسته خبرنگاری کردهاند. چگونه میشود از کسی که همیشه در محدودیت و محدوده نگاه مدیران بوده انتظار داشت در روزی که نیاز به جولان است، پرواز و جهش بلد باشد؟ در فنلاند و ژاپن که مثال میزند، رسانهها اول آزادند بعد مسئول. ما اما میخواهیم برعکس. میخواهیم در بحران یک شبه راه صدساله را برویم.جمالیان از نظارت واهد بود. اگر امروز که آسمان آبی است، به روانشناسان و جامعهمدنی میدان ندهیم، فردا که آسمان سیاه شود، جز دستانی خالی نخواهیم داشت.
جمالیان هشدار میدهد به سونامی اختلالات روانی در راه. راست میگوید. اما درمان فقط در بحران نیست. درمان در همان روزهایی است که کسی فکر نمیکند روزی جنگ خواهد آمد. روزهایی که باید به رسانهها اعتماد کرد، به روانشناسان میدان داد، به مردم آموخت چگونه بحران را مدیریت کنند.
پایان سخن این که: بحران همیشه میآید. سوال این است که ما در آرامش، چه سرمایهای برای روز طوفان پسانداز کردهایم؟
روزهای نرمال و آرام جامعه روزهای سرمایهگذاری برای ایام مبادا هستند. به آسانی آنها را از دست ندهید.