این روزها صحبتی از احتمال حضور محمدعلی گرایی در چرخه پیشرو نیست؛ هرچند که کاپیتان، صحبتی هم از خداحافظی با دنیای قهرمانی نداشته و ممکن است امسال به خودش استراحت بدهد و مثلا باز هم به المپیک فکر کند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، بعد از سالها، سال ۲۰۲۵ اولین سالی بود که هیچکدام از برادران گرایی عضو تیم ملی فرنگی ایران نبودند. هر دو، اما سال گذشته در تیم ۴ نفره تیم ملی فرنگی در مسابقات جهانی اوزان غیرالمپیکی حضور داشتند که برادر کوچکتر (محمدرضا) در ادامه سالِ ناکامی خود، در همان مبارزه اول به حریف گمنام آمریکایی باخت و از دور رقابتها حذف شد، اما برادرش محمدعلی، که سه نشان برنز جهانی در کارنامه داشت، اولین طلای جهانیاش را گرفت، در وزن جدید: ۸۲ کیلوگرم.
محمدعلی گرایی اولین مدال جهانیاش را سال ۲۰۱۷ گرفت. او در پاریس فقط به فرانک اشتبلر آلمانی باخت. سال ۲۰۱۸ هر دو برادر به عضویت تیم ملی درآمدند، اما آن وقت، محمدرضا همچنان در سایه نام برادرش بود و البته هر دو در جهانی بوداپست ناکام بودند. رضا گرایی هشتم و علی گرایی نهم جهان شدند، در دو وزن ۶۷ و ۷۲ کیلوگرم.
سال ۲۰۱۹ هر دو برادر به وزن بالاتر رفته بودند، اما رضا به تیم ملی نرسید و محمدعلی گرایی دومین مدال جهانیاش که باز هم برنز بود را در نورسلطان گرفت؛ در وزن ۷۷ کیلوگرم.
< گرفت و بعد از آن، نه خودش و نه امین کاویانینژاد و علیرضا عبدولی، هیچکدام در این وزن سخت مدال نگرفتند. اما اگر بخواهد دوباره در ۸۲ کیلو کشتی بگیرد، طبعا با حضور غلامرضا فرخی و البته محمد ناقوسی و حتی محمدرضا مختاری، کار بسیار سخت است.
اما در مورد محمدرضا گرایی صحبت از حضور او در چرخه ۲۰۲۶ است، آن هم در وزن سابق برادرش، ۷۷ کیلوگرم. در وزنی که هنوز صاحب ندارد. چیزی که مشخص است راه بازگشت محمدرضا گرایی به ۶۷ کیلوگرم، حتی اگر کیلوهای اضافه هم سد راه نمیشدند، با حضور سعید اسماعیلی کاملا مسدود است. در ۷۲ کیلو هم رقابت اصلی را باید بین دانیال سهرابی که امسال برنز جهانی گرفت و ایمان محمدی قهرمان زیر ۲۳ سال جهان دانست. چیزی که مشخص است، اگر قرار باشد همه در مقابل چرخه، مساوی باشند (!) حضور یا عدم حضور گراییها در چرخه ۲۰۲۶، از همان شروع کار که مسابقات کشوری است، مشخص خواهد شد.