به گزارش خبرنگار گروه جامعه خبرگزاری آنا؛ در روزگاری که همه چیز باید «دیده شود» تا وجود داشته باشد، رسانه دیگر فقط ابزار اطلاعرسانی نیست؛ صحنهایست برای نمایش. شبکههای اجتماعی ما را درگیر مسابقهای نابرابر کردهاند؛ مسابقهای که در آن، کسی نمیپرسد چه کردی، فقط میپرسند کجا دیده شدی. این عطش دیدهشدن، حالا از مردم عادی فراتر رفته و دامن مدیران را هم گرفته است؛ حتی آنهایی را که باید تمام تمرکزشان بر حل مسائل باشد، نه ساختن قاب برای دوربین.
شهرداریها بهدرستی دریافتهاند که بدون روایتسازی رسانهای، نمیتوان با مردم ارتباط برقرار کرد. اما مسئله از جایی آغاز میشود که روایتها بهجای تمرکز بر «کار»، به «چهره»ی مدیر گره میخورند. وقتی شهردار در هر ویدیو، مرکز قاب است، وقتی بیشتر از پروژه، مکثها و نگاهها و جملههای او تدوین میشود، رسانه دیگر نقش خود را گم کرده است.
شهردار منطقه ۱۵ تهران در روزهای گذشته، نمونهی آشکاری از این سبک روایتسازی بود. انتشار فیلمی از او که بازتاب گستردهای داشت، اما اصل کار را تحتالشعاع قرار داد. در کرج نیز، همین سبک از روایتگری تصویری، بدون تحلیل و بدون مشارکت، بارها تکرار شد. نتیجه آن شد که تصویر مدیر، از شهر جلو زد.