به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، بروز تجمعات پراکنده در برخی دانشگاههای مطرح کشور طی روزهای اخیر، پرده از واقعیتی تلخ و هشداردهنده برداشت که فراتر از یک اعتراض ساده دانشجویی است؛ این وقایع نشاندهنده نفوذ عمیق و لایهبرداری شده جنگ شناختی به سطوح پنهان تربیتی و معرفتی در بدنه دانشگاهی است. در حالی که اکثریت نجیب، آگاه و پرکار دانشجویان ایران بر مسیر کسب علم و اخلاق استوار مانده و سرمایههای آینده کشور محسوب میشوند، اقلیتی محدود تحت تأثیر شدید زیست مجازی و القائات رسانهای، فضای مقدس دانشگاه را به تریبونی برای بازنشر شعارهای جریانهای معاند تبدیل کردهاند. این گسست میان واقعیتهای میدانی و ادراک ذهنی این افراد، زنگ خطری برای نهادهای فرهنگی و آموزشی است تا بازنگری جدی در فرآیندهای اقناعی خود داشته باشند.
فضای آکادمیک ایران در روزهای منتهی به اسفندماه، شاهد پارادوکسی آشکار و تاملبرانگیز میان دو مفهوم مطالبهگری و ساختارشکنی بود. گزارشهای متقن میدانی از محیطهایی نظیر دانشگاه امیرکبیر نشان میدهد که شعارهای سرداده شده در این تجمعات، عملاً هیچ نسبتی با نیازهای واقعی صنفی، رفاهی، آموزشی یا دغدغههای علمی دانشجویان ندارد. این انحراف آشکار نشان میدهد که حرکتهای مذکور، نه از متن نقد سازنده، بلکه محصول نوعی تصرف عدوانی ذهن جوانانی است که در حبابهای رسانهای بیگانه غوطهور شده و به صورت سیستماتیک از واقعیتهای ملموس جامعه خود گسستهاند. باید با صراحت پرسید که کدام جریان و با چه سازوکاری، هویت ملی و علقه وطنی دانشجوی ایرانی را به نقطهای از مسخشدگی رسانده که به پرچم خود – که نماد خون هزاران شهید و اعتبار بینالمللی کشور است – اهانت میکند؟ این سطح از بیگانگی با خویشتن، تنها با یک سناریوی دقیق برای فروپاشی اراده ملی قابل توجیه است.
نقش استاد-سلبریتیها