به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، صحن علنی کنگره آمریکا ساعاتی پیش شاهد حضوری بود که بیش از آنکه اقتدار یک ابرقدرت را به رخ بکشد، استیصال لایههای پنهان تصمیمگیری در کاخ سفید را عیان کرد. ترامپ در حالی پشت تریبون ایستاد که ماشین تبلیغاتی او هفتهها از یک طرح جایگزین هولناک دم میزد، اما خروجی این نشست تنها بازخوانی خستهکننده گزارههایی بود که سالهاست در ادبیات سیاسی واشینگتن رنگ باختهاند. این لکنت راهبردی، ریشه در واقعیتی دارد که فراتر از اتاقهای فکر نئومحافظهکاران جریان دارد.
برای درک این بنبست باید به عقب بازگشت؛ جایی که دکترین فشار حداکثری در نسخه اول خود، با پاسخ مقاومت فعال تهران مواجه شد. چراکه ایران امروز بازیگر سابق نیست. توسعه زنجیره ارزش دفاعی و تثبیت عمق استراتژیک، محاسبات سود و هزینه را برای هر مستاجر کاخ سفید تغییر داده است. ترامپ تصور میکرد با یک تشر سیاسی، تهران را به پای میز معاملهای یکطرفه میکشاند، اما اکنون با حقیقتی مواجه شده که در آن، ابزار تحریم به اشباع رسیده و گزینه نظامی نیز به دلیل ریسکهای غیرقابل کنترل، عملاً از روی میز خارج شده است.
بحران فرماندهی در پنتاگون