به گزارش تابناک؛وقتی از دهههای گذشته صحبت میکنیم، معمولاً همهچیز در ذهن ما مبهم و دور میشود؛ انگار لایهای از غبار روی خاطرات نشسته و فقط شبحی از آنها باقی مانده. اما کافی است نام یک چیز را بشنویم تا همه آن خاطرات یکهو روشن شوند و مثل فیلمی زنده جلوی چشمانمان حرکت کنند. برای خیلی از ما ایرانیها، یکی از همین نامها «بنز O302» است؛ اتوبوسی که فقط وسیله سفر نبود، بلکه بخش مهمی از خاطرات خانوادگی، کودکی، نوجوانی و حتی سفرهای کاریمان شد. وسیلهای که تمام مسیرهای ایران را از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، زیر چرخهایش حس کرد و هزاران نفر را با زندگی، شهر، عشق، دلتنگی و دوری آشتی داد.
بنز O302 در زمانی وارد ایران شد که سفر، معنای دیگری داشت. نه اتوبانهای امروزی وجود داشت، نه اتوبوسهای مدرن با مانیتور و سرمای یکنواخت. آن روزها جادهها سخت بودند، سفر طولانی بود، و اتوبوسها چیزی بیشتر از یک ابزار بودند؛ هر سفر شبیه یک ماجراجویی کوچک بود. ایرانناسیونال و شهابخودرو وقتی این اتوبوس را وارد خط تولید کردند، احتمالاً فکر نمیکردند قرار است وسیلهای بسازند که تا چند دهه بعد همچنان مثل یک اسطوره در ذهن مردم زنده بماند. اما همین اتفاق افتاد. چون O302 فقط ساخته نشده بود «که کار کند»، ب alt=”بنز O302؛ اتوبوسی که جادههای ایران را شکافت و نسلها را با خود برد” width=”600″ height=”338″>
امروز اتوبوسهای جدید، مجهز، راحت و سریع هستند، اما هیچکدامشان O302 نمیشوند. چون O302 «خودش» بود؛ صدا داشت، شخصیت داشت، اخلاق داشت، غرورش را داشت، ضعف و قوتش را داشت. اتوبوسی نبود که فقط مسافت را طی کند؛ خودش یک «سفر» بود.
هنوز هم اگر یک O302 سالم ببینی، ناخودآگاه دلت میخواهد درش باز شود، روی همان صندلیهای مخملی بنشینی، دستت را به پشتی صندلی جلو بگیری، پنجره را باز کنی و با صدای موتور OM360 بگذاری سفر دوباره آغاز شود.
اتوبوسها میآیند و میروند، تکنولوژی عوض میشود، جادهها تغییر میکنند، آدمها عوض میشوند، اما برخی چیزها فقط یکبار خلق میشوند و برای همیشه در ذهن یک ملت میمانند. بنز O302 یکی از همانهاست.