به گزارش تابناک؛ایلوشین ۷۶ حاصل نگاه مهندسی به جنگ است، نه نگاه تبلیغاتی به پرواز. اتحاد جماهیر شوروی زمانی به سراغ طراحی این پرنده رفت که به این جمعبندی رسید: بدون لجستیک هوایی پایدار، هیچ نیرویی دوام نمیآورد. نتیجه این تفکر، هواپیمایی شد که بیش از هر چیز «قابل اتکا» است؛ حتی اگر زیبا نباشد، حتی اگر پرمصرف باشد.
بدنه بزرگ، بالهای پهن و رمپ عقب، فقط ظاهر ماجرا نیستند. این ساختار برای حمل بارهایی طراحی شده که اغلب هواپیماها حتی اجازه نزدیکشدن به آن را ندارند. تانک، نفربر، سامانه موشکی، تجهیزات مهندسی سنگین یا صدها نیروی کاملاً مسلح؛ ایلوشین ۷۶ برای وزن جنگ ساخته شده است، نه وزن مسافر.
قلب تپنده این هواپیما، چهار موتور توربوفن قدرتمند از خانواده Soloviev D-30KP است؛ موتوری که شاید از نظر مصرف سوخت متعلق به نسل امروز نباشد، اما از نظر تحمل فشار، دما و شرایط سخت، همچنان قابل احترام است. هر موتور توان رانشی در حدود ۱۲ تُن ایجاد میکند و مجموع این چهار موتور، به ایلوشین اجازه میدهد با بار کامل از باندهای کوتاه و نیمهآماده برخیزد؛ ویژگیای که در جنگ، مزیت راهبردی محسوب میشود.
موتورهای D-30KP برای شرایطی طراحی شدهاند که فیلتر هوا، دمای محیط، ارتفاع و کیفیت سوخت ایدهآل نیست. این موتور میتواند در مناطق گرم، بیابانی و حتی سردg loading=”lazy” src=”https://cdn.tabnak.ir/files/fa/news_albums/1345672/57299/thumbnails/thm_2182656_456.jpg”> 
امروز با وجود ورود هواپیماهای مدرنتر مانند C-17 یا A400M، ایلوشین ۷۶ همچنان در بسیاری از ارتشها فعال است. دلیلش ساده است: این هواپیما ثابت کرده میتوان به آن اعتماد کرد. جنگ جای آزمون و خطا نیست.
ایلوشین ۷۶ پرندهای نیست که برای نمایش هوایی ساخته شده باشد. این هواپیما برای روزهایی ساخته شده که آسمان سنگین است، زمین ناآرام است و تصمیمها باید بدون تردید گرفته شوند. جایی که لجستیک، خودِ جنگ است.
ایلوشین ۷۶ هنوز پرواز میکند، چون هنوز به آن نیاز هست و هنوز جایگزین درستی برای او معرفی نشده .