در چنین وضعیتی اگر یک یا چند مربی هم علاقه داشته باشند، صرفاً به مسائل فنی و اتفاقات تاکتیکی داخل مستطیل سبز بپردازند، باز هم امکانش فراهم نیست.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، «دادزن»های لب خط و کنار زمین، نشانه مهمی از پسرفت فوتبال ایران هستند. همانهایی که در چند سال اخیر مثل قارچ رشد کردهاند و در اغلب تیمهای حاضر در لیگ برتر و حتی لیگ دسته یک و دو، حضور دارند و فعالیت میکنند.
حتی اگر طرفدار و پیگیر پروپا قرص فوتبال نباشید و هر روز بازیهای داخلی و خارجی را دنبال نکنید، بازهم این موضوع مشخص است و تفاوت آنچه در فوتبالمان شاهد هستیم با چیزی که در فوتبال دنیا اتفاق میافتد، زمین تا آسمان است. اگر بسیاری از مباحث مهم و تأثیرگذار چون مدیریت فوتبال، زیرساختها، استعدادیابی و توجه به پایهها و چند مورد را نادیده بگیریم و به آن نپردازیم، آنچه حسابی توی ذوق میزند این است که فوتبالمان در مسیری قرار گرفته که در یک جمله میتوان آن را خلاصه کرد: «حاشیه و جنجال حرف اول و آخر را میزند و خبری از مسائل فنی، تاکتیکی و در واقع اصلِ فوتبال نیست.»
همین نشستهای خبری قبل و بعد از بازیها که سرمربیان (یا در مواردی مربیان تیمها) در آن حاض در کسب پیروزی ناکام بوده است. از سویی تیم ازبکستان در جام جهانی زیر ۱۷ سال که به تازگی با قهرمانی پرتغال به اتمام رسید، تا مرحله یک هشتم نهایی حضور داشت و در این مرحله با نتیجه ۳ بر ۲ مغلوب ایتالیا شد، تورنمنتی که با وجود حضور ۴۸ تیم، ایران اصلاً در آن جایی نداشت. واقعیت آنقدر عیان و آشکار است که با چشم غیرمسلح هم مشخص است فوتبالمان چه در رده ملی و چه باشگاهی از رقبای اصلی خود در آسیا عقب مانده است. خیلی هم عقب افتاده و اگر نیروی انسانی و انبوه استعداد در ایران نبود، مشخص نبود که الان چه جایگاهی در سطح قاره داشتیم.