قبل از کنسرت اخیرتان در تهران و اجرایی که با سالار عقیلی داشتید بیشتر برنامه هایتان در شهرستان بود؛چرا مدتی روی اجرای شهرستان تمرکز کردید؟
دقیقا همینطور است. کمترین قیمت بلیط ۳۰ هزار تومان است و یک خانواده ۵ نفره باید حداقل ۱۵۰ هزار تومان برای یک شب هزینه کند. او می تواند این هزینه را برای لباس بچه هایش که می خواهند به مدرسه بروند کنار بگذارد، نه اینکه آن را برای کنسرت خرج کند آن هم کنسرتی که اولش وقتی وارد سالن می شود با او بد رفتاری می کنند و در نهایت هم موقع رفتن با هزار مشکل از سالن خارج می شود. صندلی درست نیست صدا خوب نیست و رضا صادقی بد می خواند. ریسک مالی هم می کند.
اما برخی از دوستان دیگر خواننده بر این باورند چون طرفدار دارند و هر تعداد کنسرت هم که در طول ماه برگزار می کنند با استقبال روبرو می شود به برنامه شان ادامه می دهند و خیالی هم خودشان را درگیر این قضایا نمی کنند…
من به نظر همکارانم احترام می گذارم، قطعا طرفداران دوست دارند خواننده مورد علاقه شان را که چند لحظه زندگی اش را با او سر می کنند از نزدیک و در اجرای زنده ببیند. اما این دلیل نمی شود که بدون در نظر گرفتن شرایط مردم روی استیج رفت و اجرا کرد. برای مثال فکر کنید استاد شجریان کنسرت برگزار کنند، قطعا من علاوه بر لذتی که از موسیقی ایشان می برم برای دیدن اسطوره ام هم خواهم رفت. چون خیلی وقت است که او را ندیده ام. خدا حفظ کند آقای داریوش ارجمند را، سالها پیش من خیلی کم و سال بودم و در پارکی در بندر عباس برای برنامه ای کیبورد می زدم. زمان سریال «امام علی» بود و ایشان مهمان آن برنامه بودند، ایشان پشت صحنه بودند و من هم خیلی ذوق داشتم ایشان را ببینم. با هم گپ زدیم و به ایشان گفتم که ساز می زنم. آقای ارجمند به من گفتند می خواهم یک حرفی را به تو بگویم که هیچ وقت فراموشش نکنی. من الان نه با لباس مالک اشتر هستم و نه شمشیر دارم اما مردم لطف کردند و برای دیدنم آمده اند. آنها دوست دارند هنرمند محبوبشان را که همیشه از پشت شیشه تلویزیون می دیدند حالا از این طرف ببینند. اما یادت باشد وقتی این طرف او را زیادی ببینند لازم نمی بینند که بخواهند او را آن طرف هم ببیند. پس سعی کن یک جورایی باش و نباش. پدرم هم همیشه حرف خوبی به من می زد می گفت بابا مثل موج باش، هیچ کس در خانه اش موج را ندارد.