اقتصاد۲۴– با سپری شدن دوران همه گیری کرونا و سپس جنگ اوکراین، تحولات چشمگیری در خاورمیانه رخ داده به طوری که برنامههای بلندمدت اقتصادی نقش اساسی را در توسعه کشورها ایفا میکنند. در همین حال نشریه بیزینس اینسایدر در گزارشی به بررسی رقابت دو کشور تاثیرگذار در این منطقه یعنی امارات متحده عربی و عربستان سعودی پرداخت و نوشت: محمد بن سلمان ۳۸ ساله پیش از اینکه رهبر بالفعل عربستان سعودی شود، شاهزاده جوان و گمنامی بود که نفوذش در صحنه جهانی آشکار بود. یک اماراتی به تغییر آن کمک کرد.
او در حالی در اواسط دهه ۲۰۱۰ به عنوان یک پادشاه جاه طلب توجهها را به خود جلب کرد و قبل از ۳۰ سالگی وزیر دفاع شد که این شیخ محمد بن زاید آل نهیان، رئیس جمهور امارات متحده عربی بود که کمک کرد نام شاهزاده سعودی در غرب طنین انداز شود. کریستین کوتس الریچسن، عضو بخش خاورمیانه در موسسه سیاست گذاری بیکر دانشگاه رایس و عضو ارشد مجمع بین المللی خلیج فارس میگوید: بن زاید به اوباما تاکید میکرد: «تو باید به این شاهزاده جوان توجه کنی، زیرا او پادشاه آینده عربستان سعودی خواهد بود» – در حالی که در آن زمان، هیچکس واقعاً نام او را نشنیده بود. بن زاید که اکنون ۶۲ سال دارد، با دادن اعتبار به ولیعهد عربستان، از واشنگتن گرفته تا لندن، شروع به تقویت روابط نزدیک با رهبر آینده بزرگترین اقتصاد خاورمیانه کرد. اما این رابطه اکنون پر از مشکلات است.
ظهور سریع ولیعهد عربستان سعودی در سالهای اخیر باعث ایجاد رابطهای آشفته میان او و بن زاید شده است. چرا که تلاش بی امان ولیعهد برای کسب افتخار، تهدیدی برای ایجاد اختلاف عمیق بین کشورهای همسایه است. اینکه امارات متحده عربی و عربستان سعودی چگونه تنشهای فزاینده خود را هدایت میکنند بسیار مهم است: تهدید و پیامدهایی برای یک رقابت فزاینده وجود دارد که فراتر از خلیج فارس خواهند بود.
ولیعهد عربستان و رئیس امارات متحده عربی به عنوان متحدان نزدیک آغاز به کار کردند، اما دو کشور ریشههایی عمیقی در رقابت دارند. در دهه ۱۹۵۰، یک نبرد سه ساله ارضی معروف به مناقشه البریمی باعث شد که سعودیها تلاش کنند تا یک منطقه نفت خیز در اطراف شهر العین را به تصرف خود درآورند. البریمی بین کشورهای عربستان، امارات و عمان قرار داشته و به دلیل ذخایر فراوان نفت و آبهای زیرزمینی، همیشه مورد نزاع بین آنها بوده است. این مساله خشم امارات را برانگیخت، منطقهای که در آن برهه بخشی از العین شناخته میشد، اما سرانجام با توافقنامهای مساله پایان یافت.