سینمای ایران همواره آثار متفاوتی را با محوریت زنان در هشت سال دفاع مقدس روایت کرده است از «کیمیا» و «شیدا» گرفته تا «هیوا» و «شیار ۱۴۳». فیلمهای که هرکدام جهانی متفاوت را با یک موضوع به تصویر کشیدهاند.
جوان آنلاین: اما نکته قابلتوجه پیرامون فیلمهای مهم و مؤثر با موضوع زنان در سینمای دفاع مقدس اینکه اغلب آنها توسط فیلمسازان مرد ساختهشدهاند درحالیکه سینمای دفاع مقدس سه فیلمساز زن دارد که از بین آنها به جرت میتوان گفت که زنانهترین روایت از حضور زنان در هشت سال جنگ تحمیلی مربوط منیره قیدی با فیلم ویلاییها است، فیلمی سراسر زنانه که حتی خرده داستانهایش هم زنانه است از همین رو باید ویلاییها را در فهرست چهار دهه فیلمهای دفاع مقدس یک اثر کاملاً متفاوت و خاص دانست.
صدالبته که فیلمهای، چون «شیار ۱۴۳» و یا حتی «دستهای ناپیدا» توسط کارگردانهای خانم و حتی با روایت محوری زن ساختهشده است، اما حضور شخصیت مرد در خلق خرده داستانها و قصههای فرعی در این آثار بهوضوح قابلتشخیص است درحالیکه ویلاییها همانطور که بیان شد حتی در بیان خرده داستانهایش نیز از قصه زنان استفاده کرده.
منیره قیدی حتی در فیلم بعدیاش نیز روایتگر زنان این بار نه در قامت پشتیبانی بلکه در خط مقدم شده است و ازاینرو حتی او را نیز یک فیلمساز خاص و متفاوت در سینمای دفاع مقدس و ژانر جنگی باید نامید.
منیره قیدی در نخستین گام فیلمسازیاش به سوژه مغفول مانده و بکری پرداخته است که میتوان آن را گنجینه تمامعیار در حوزه دراماتیک نامید. ماجرای بیمارستان شهید کلانتری در اندیمشک دقیقاً بهمثابه معدنی از دراماتیکترین روایتها در هشت سال دفاع مقدس است، از ویلاهای مسکونی اطراف آن بگیر تا رخت شور خانه بیمارستان که بعدها از آن بهعنوان حوض خون نیز یادکردند همگی مملو از قصهها و روایتهای زنان در جنگ تحمیلی است که متأسفانه در سینمای ایران آنچنانکه بایدوشاید بدان پرداخته نشده است.