گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛ “امر به معروف و نهی از منکر” در فقه اسلامی ناظر بر نقش سیاسی-اجتماعی هر مسلمان در تعیین سرنوشت خود و جامعه ای است که در آن زندگی می کند. از دیگر سو و به تعبیر استاد شهید مرتضی مطهری، “یگانه اصلی است که ضامن بقای اسلام است”(۱). وی معتقد است منظور از امر به معروف و نهی از منکر تنها امر و نهی لفظی نیست بلکه اگر بخواهیم روح امر به معروف و نهی از منکر را با ترجمه و تعبیر فارسی بیان کنیم، باید بگوییم: “لزوم استفاده از هر وسیله مشروع برای پیشبرد اهداف اسلامی”(۲).
از آنجا که به فرموده بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی(ره): “حفظ جمهورىاسلامى … حفظ اسلام است”(۳)وبه فرموده رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای(حفظه الله)، “بزرگترین نعمت خدا وجود این نظام است و بزرگترین معروف دفاع از این نظام است”(۴) و “بالاترین تخلف ها، آن تخلف ها و جرایمی است که پایه های نظام را سست می کند”(۵) ، لذا در شرایط حاضر، حداقل به دو دلیل “احیاء امر به معروف و نهی از منکر” برای جامعه و نظام اسلامی ایران امری ضروری و حیاتی است: