سبد معیشت، که روزگاری با زحمت پر میشد، حالا زیر فشار قیمتهای سر به فلک کشیده، خالیتر از همیشه به نظر میآید.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، نان، گوشت، شیر، حتی یک بسته ساده مداد رنگی برای بچههای مدرسهای، با هزینههایی روبهرو شده است که حقوق ثابت کارگران به گرد پایشان هم نمیرسد.
فعالان کارگری، با دلی پر از امید و در عین حال خستگی، در جلسات کوچک و بزرگ، از لزوم بازنگری دستمزد سخن میگویند. آنها به ماده ۴۱ قانون کار استناد میکنند که میگوید دستمزد باید با تورم و هزینههای زندگی همخوانی داشته باشد.
سبد معیشت حالا به ۲۳ میلیون تومان رسیده؛ اما حقوق کارگران، حتی با افزایش ۴۵ درصدی ابتدای سال، ۱۰ تا ۱۳میلیون تومان بود. این شکاف، مثل دردی مزمن، زندگی را برای میلیونها خانواده سختتر میکند.
وعدهای در فراموشی
چند ماه پیش، وقتی بهار هنوز بوی تازگی داشت، وزیر کار، احمد میدری، با لحنی امیدوارکننده از بازنگری دستمزد حرف زده بود. او وعده داده بود که شورای عالی کار، با حضور نمایندگان کارگران، کارفرمایان و دولت، جلسهای برای ترمیم مزد برگزار کند. این حرفها، مثل باران بهاری، دل کارگران را تازه کرده بود. آنها که شبها با ماشینحسابهای قدیمی، دخل و خرجشان را میسنجیدند، به این وعدهها دل بسته بودند.