اگر قرار باشد محمود خسرویوفا در رأس کمیته ملی المپیک بماند، این ماندن باید از مسیر مجمع و صندوق رأی عبور کند؛ حتی به شکل انتخاباتی تککاندیدایی. تعویق، به معنای تعطیلی فرآیند دموکراتیک نیست.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، بحث تعویق انتخابات کمیته ملی المپیک و تعریف یک دوره دو ساله «صرفاً برای دوره بعد»، حالا از یک پیشنهاد اداری فراتر رفته و به یکی از مهمترین تصمیمات مدیریتی ورزش ایران در آستانه المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس تبدیل شده است؛ تصمیمی که میتواند هم به ثبات مدیریتی منجر شود و هم اگر با دقت اجرا نشود، شائبه مهندسی ساختار قدرت را تقویت کند.
شروع ماجرا از جایی بود که پیشنهاد شد انتخابات کمیته ملی المپیک که طبق تقویم باید در شهریور ۱۴۰۵ برگزار شود، با چند ماه تأخیر و پس از بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا انجام شود و رئیس منتخب، تنها برای یک دوره دو ساله تا پایان المپیک ۲۰۲۸ در رأس کمیته بماند. هرچند این تصمیم ابتدا باید به تأیید مجمع برسد [که البته بعید است مخالفتی با این موضوع صورت بگیرد] و به احتمال زیاد مجمع هم این تصمیم را تأیید خواهد کرد. با تأیید مجمع دوره ریاست بعدی در کمیته ملی المپیک دو ساله خواهد بود و پس از آن چرخه مدیریتی دوباره به حالت چهار ترکیب هیئت اجرایی” width=”800″ height=”533″>
پنجاهوچهارمین مجمع عمومی کمیته ملی المپیک در دهم دیماه، صرفاً یک نشست اداری نخواهد بود. تصمیمی که در این مجمع گرفته میشود، میتواند الگوی مدیریت ورزش ایران تا المپیک ۲۰۲۸ را ترسیم کند؛ بنابراین احمد دنیامالی به عنوان وزیر ورزش نیز باید هوشیار باشد که مقابل تلاشها برای لغو انتخابات بایستد. تعویق انتخابات اگر به برگزاری انتخاباتی واقعی، هرچند با نتیجهای قابل پیشبینی، منجر شود، میتواند گامی رو به جلو باشد. حالا اگر بهانهای برای تثبیت بدون تغییر ساختار شود، همان تصمیم عقلانی، به چالشی پرهزینه تبدیل خواهد شد؛ چالشی که آثارش دیر یا زود در عملکرد ورزش ایران نمایان میشود.