به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت «ایران آنالیتیکا» در مقالهای به قلم حمید رضا عزیزی پژوهشگر مهمان در مؤسسهی آلمانی امور بینالمللی و امنیت در برلین به بررسی دلایل ترجیح ایران به میانجیگری عمان در مذاکرات با آمریکا پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی ایران نیست.
در روزهای اخیر، پیامهای دیپلماتیک پیرامون ازسرگیری تعامل میان ایران و ایالات متحده با تناقض و ابهام همراه بوده است. گزارشهای اولیه حاکی از آن بود که قرار است نشستی در سطح بالا روز جمعه برگزار شود و در ابتدا استانبول بهعنوان محل برگزاری مطرح شد.
سپس اظهاراتی منتشر شد که از لغو این گفتوگوها خبر میداد و این موضوع تردیدها را افزایش داد؛ اما پس از آن، مقامها و رسانهها دوباره تأکید کردند که این دیدار در واقع برگزار خواهد شد — اینبار در عمان، نه ترکیه.
چنین ابهام و پیامهای متناقضی در چارچوب دیپلماسی ایران و آمریکا غیرمعمول نیست. با این حال، تغییر محل از استانبول به مسقط به یکی از جنبههای مهم رویکرد تهران به تعاملات میانجیگرانه، بهویژه در مقاطع تنش شدید، اشاره دارد.
در اظهارنظرهای عمومی، بحث بر سر محل برگزاری مذاکرات اغلب بهصورت تاکتیکی مطرح میشود؛ مثلاً اییگران، به معنای مشروعیتبخشی به رفتار دیپلماتیک تهران یا تأیید موضع مذاکرهای آن نیست. هدف، توضیح منطق راهبردیای است که از طریق آن ایران میکوشد فشار را مدیریت کند، ریسک را مهار سازد و در عین تعامل با دشمنی که عمیقاً به آن بیاعتماد است، خودمختاریاش را حفظ کند. سیاست محل، در این معنا، بازتاب یک غریزه دفاعی دیپلماتیک است، نه کارشکنی صرف رویهای.
اینکه آیا مسقط بار دیگر میتواند کانالی کارآمد را حفظ کند یا نه، هنوز روشن نیست. دیپلماسی ممکن است با گامهای کوچک پیش برود، در میانه تشدید دوباره تنشها متوقف شود، یا زیر بار مطالبات گستردهتر فروبپاشد.
در حال حاضر، خطر رویارویی در کنار جستوجوی تنشزدایی همچنان پابرجاست و همین امر مدیریت میانجیگری را به یکی از ویژگیهای مرکزی بحران در حال شکلگیری تبدیل کرده است.