دستیاران قدرتمند در تیمهایی که سرمربی بهدلایل مختلف از جمله کمتجربگی، درگیری با حواشی مدیریتی یا فشار هواداران تمرکز کامل روی زمین مسابقه نداشته، این دستیاران بودهاند که تمرینات را طراحی کردهاند، ارتباط روزمره با بازیکنان را مدیریت کردهاند و حتی در انتخاب ترکیب نقش تعیینکننده داشتهاند تا سرمربی هم تمرکز خود را روی حواشی و جنگیدنهای بیرون زمین بگذارد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در فوتبال ایران، بهویژه در چند فصل اخیر لیگ برتر، پدیدهای بهصورت آرام، اما عمیق شکل گرفته که کمتر بهطور مستقیم درباره آن صحبت شده است؛ پررنگ شدن نقش دستیاران فنی تا جایی که در عمل، در برخی تیمها وزن فنی و تصمیمسازی آنها از سرمربیان بیشتر بوده است. این مسئله نه یک اتفاق مقطعی، بلکه نتیجهی مستقیم ساختار مدیریتی فوتبال ایران، نوع انتخاب سرمربیان، فشار رسانهای و فاصلهی دانشی فوتبال داخلی با فوتبال روز جهان است. در چنین فضایی، دستیارانی که یا تجربه بینالمللی داشتهاند یا از نظر دانش تاکتیکی جلوتر از سرمربی بودهاند، بهتدریج به مغز متفکر نیمکت تبدیل شدهاند.
شاخصترین نمونه این جریان، بدون تردید گابریله پین است؛ مربی ایتالیاییای که حضورش در فوتبال ایران، تعریاً قابل مشاهده است. تیمهایی که کمتر گل میخورند، کم نوساناند و در بازیهای بزرگ نمیبازند، اغلب پشت سرشان یک دستیار فنی قوی ایستاده است؛ کسی که شاید نامش کمتر فریاد زده شود، اما اثر انگشتش روی تمام تصمیمات دیده میشود.
در نهایت، آنچه در لیگ برتر ایران در حال شکلگیری است، نه یک استثنا، بلکه نشانهای از تغییر آرام ساختار قدرت فنی در نیمکتهاست. فوتبال ایران، آگاهانه یا ناآگاهانه، به سمتی میرود که سرمربی دیگر الزاماً تنها مغز متفکر تیم نیست. شاید در آینده، فوتبال ایران مجبور شود این واقعیت را رسمیتر بپذیرد؛ اینکه گاهی، مهمترین آدم نیمکت، کسی است که یک قدم عقبتر میایستد.