اقتصاد۲۴- بررسی تاریخی ترکیب دولتها، مجالس و قوه قضاییههای ایران نشان میدهد، هرگاه این سه قوه از جریانات مختلف و احزاب گوناگون انتخاب شدهاند، نه تنها کشور در رکود فرو نرفته، بلکه در شاخصهای مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و… رشد بر کشور حاکم شده است، چراکه اساسا رقابت میان گروهها، جریانات و دستهجات است که رشد را در ابعاد گوناگون محقق میکند. طبیعی است احزاب برای پاسخگویی به ملت و رشد خود در رقابت با سایرین، عملکرد بهتری را ثبت کنند. اما ذات قدرت در ایران به گونهای نیست که یکدست باقی بماند. هر اندازه تلاشها برای خالصسازی بیشتر شود، باز هم ناخالصیها ظهور میکنند.
در دورهای که احمدینژاد رییسجمهور بود و قوای مقننه و قضاییه هم همگی از اصولگرایان بودند، باز هم این تنازعات و اختلافات به چشم میآمد، چون یکدستسازی وجود داشت، شاخصها هم در مسیر نزول قرار داشتند. اما در دورههایی که جریانات مختلف در قوای سهگانه حضور داشتند، بهترین عملکردها ثبت شده است. در دوران اصلاحات و مجلس متفاوت پنجم، سپس دولت اصلاحات و مجلس اصلاحطلب ششم و قوه قضاییه اصولگرا، دولت اصلاحات و مجلس اصولگرای هفتم، بهترین عملکردهای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و… ثبت شده است. معتقدم یکدستسازی قدرت، در ایران هرگز رخ نمیدهد، چراکه طبیعت مجلس با حضور دیدگاههای مختلف معنا پیدا میکند. به این دلیل است که فراکسیونهای مختلف از جریانات مختلف در مجلس ایجاد میشود. در دوره اخیر که ظاهرا ساختار یکدست شکل گرفته، یک رقابت زیرپوستی میان قالیباف و رییسی برای زعامت جریان اصولگرایی شکل گرفته است. همین نگاه متناقض باعث اتلاف ظرفیتهای کشور میشود؛ بنابراین ایده یکدستسازی عملا محقق نشده است.
بیشتر بخوانید: شکست پروژه یکدستسازی حاکمیت/ تاریخچه تلاش اقتدارگرایان برای خالص سازی از دهه ۷۰