امام امیرالمومنین بر طرد چاپلوسان تأکید دارند، زیرا ستایشهای بیجا، حاکم را دچار کبر کرده و از واقعیتهای جامعه دور میکند؛ فضایی که بهترین فرصت برای نفوذ دشمن و ضربه زدن به رضایت عمومی است
به گزارش خبرنگار مهر، در نظام سیاسی امیرالمؤمنین علی (ع)، بقای دولت و امنیت امت به شدت به «نیروی انسانی متخصص» و کیفیت کارگزاران وابسته است. امام در عهدنامه مالک اشتر، گزینش مدیران را نه یک مسئله اداری، بلکه یک «ضرورت امنیتی» و «واجب الهی» تلقی میکنند. ایشان معتقدند که بزرگترین ضربه به یک نظام از سوی کارگزارانی وارد میشود که یا دچار فساد اخلاقی هستند و یا در محاسبات خود، تحت تأثیر نفوذ دشمن قرار میگیرند. این گزارش به بررسی معیاالی یا طمع، حاضر به فروش اطلاعات یا کارشکنی در امور کشور باشند.
از منظر نهجالبلاغه، نظام سیاسی زمانی در برابر تهدیدات خارجی و داخلی مصون میماند که کادرهای مدیریتی آن بر اساس «حق» و «شایستگی» چیده شده باشند. گزینش کارگزاران در عهدنامه مالک اشتر، فیلتری است که از ورود افراد نالایق، ترسو، طماع و نفوذی به لایههای حساس جلوگیری میکند. حاکمی که بر اساس معیارهای الهی و تجربی، مدیران خود را برمیگزیند، در واقع لایههای دفاعی کشور را مستحکم کرده است. این کادرسازی هوشمندانه، نه تنها کارآمدی نظام را افزایش میدهد، بلکه با جلب رضایت عمومی، بزرگترین پایگاه قدرت را در برابر هرگونه نفوذ و تجاوز بیگانه فراهم میسازد.