یادداشتی درباره نمایش «ناگه آن» اثر مرتضی کوهی

تعلیق میان رویا و واقعیت در جست‌وجوی لحظه‌های گسست

به گزارش سینماخانه؛ نمایش «ناگه آن» بیش از آن‌که روایت‌محور باشد، تجربه‌محور است؛ اثری که تماشاگر را نه با قصه‌ای خطی، بلکه با وضعیتی ذهنی، حسی و معلق میان رویا و واقعیت مواجه می‌کند. مرتضی کوهی در این نمایش، همچون ش با طرح موضوع اهدای عضو، مفهوم «بخشیدن زندگی» را پیش می‌کشد. «ناگه آن» یادآوری می‌کند که اگرچه زندگی کوتاه و ناپایدار است، اما می‌توان با بخشیدن، ادامه رؤیای دیگری شد. همین نگاه انسانی و تأمل‌برانگیز است که نمایش را از یک روایت صرف فراتر می‌برد و آن را به تجربه‌ای ماندگار در ذهن مخاطب تبدیل می‌کند.

سینماخانه / سهیلا انصاری