برخلاف برخی تصویرسازیها، همراستایی محور پاکستانی–سعودی–ترکی برای هدف قرار دادن ایران طراحی نشده است، و هر سه شریک احتمالی اخیراً در بهبود روابط با تهران سرمایهگذاری کردهاند تا حداقلی از ثبات منطقهای تضمین شود.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «امواج میدیا» در مقالهای به بررسی همکاری نظامی سه کشور پاکستان، ترکیه و عربستان پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنایی تأیید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
گزارشهای اخیر درباره تلاشهای آنکارا برای پیوستن به یک پیمان دفاعی میان عربستان سعودی و پاکستان، به یک همراستایی بالقوه تأثیرگذار در غرب آسیا و مناطق همجوار اشاره دارد.
این ایده، بهدور از آنکه حرکتی تاکتیکی یا نمادین باشد، بازتابدهنده تغییر در ادراک تهدیدها، کاهش اعتماد به تأمینکنندگان امنیت خارجی و افزایش درک در میان قدرتهای کلیدی منطقه است که ثبات دیگر نمیتواند برونسپاری شود.
مفهوم یک همراستایی سهجانبه در دورهای از تشدید رقابتهای منطقهای، بیش از پیش در معرض توجه عمومی قرار گرفته است. در خلیج فارس، تنش میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی (UAE) اولویتهای راهبرstrong>. طرد کردن ذات پروژه نیست، اما شمول احتمالاً مشروط به تغییر رفتار و تعهد واقعی به نظمی متفاوت در منطقه خواهد بود.
در نهایت، همراستایی احتمالی پاکستانی–سعودی–ترکی را نباید بهعنوان یک اتحاد رسمی به معنای کلاسیک آن در نظر گرفت، بلکه باید آن را تلاشی برای ایجاد یک مرکز ثقل جدید منطقهای دانست.
این رویکرد بازتاب پاسخی عملگرایانه به عدمقطعیت نظاممند، کاهش تضمینهای خارجی و هزینههای بالای تکهتکهشدن است. اگر با اراده سیاسی کافی و صبر راهبردی نهادینه شود، میتواند به شکلگیری معماری امنیتی منطقهای مستقلتر و تابآورتر کمک کند—معماریای که در آن ثبات دیگر محصول جانبی مداخله خارجی نیست، بلکه کارکردی از مسئولیتپذیری منطقهای است.