اقتصاد ۲۴- «انتخابات اسفندماه ۱۴۰۲» را باید انتخاباتی متفاوت از ادوار گذشته دید، انتخاباتی که رقابت «لیستهای انتخاباتی» نه بین طیفهای سیاسی سنتی اصولگرا و اصلاح طلب، که در درون اردوگاه اصولگرایان شکل گرفته است و حذف اکثریت کاندیداهای اصلاح طلب و البته اعتدالیون و مستقلین در این انتخابات، فضا را برای رقابت درون جناحی اصولگرایان فراهم ساخته است.
اصولگرایان که در زمان حیات حبیب الله عسگراولادی و آیت الله مهدوی کنی و محوریت بودن جامعتین همواره با یک لیست اصلی وارد انتخابات میشدند، بعد از فوت ۲ شاقول وحدت، ابتدا در جلسات پشت درهای بسته به اختلافات خوردند و در ادامه اختلافات را علنی کردند و حال این روزها در این اردوگاه، بی شمار تشکلهای سیاسی حضور دارند که شاخصه اصلی آنها را باید خودمحوری و قبول نداشتن دیگر تشکلهای اصولگرا دانست، تشکلهایی که سنتیهای اصولگرا را قبول ندارند و یا خود را نواصولگرا میدانند یا پایداری یا عدالتخواه یا …
همین چنددستگی نیز زمینه ساز آن شده است که در چند انتخابات اخیر از اردوگاه اصولگرا نه یک لیست که چند لیست بیرون بیاید. با این وجود تا همین انتخابات پیشین بازهم محوریت با یک لیست مشترک بوده است که طیفهای مختلف متناسب با قدرتی که داشته اند از آن سهم گرفته اند.
روندی که تصور میشد در انتخابات پیش رو نیز تکرار شود یعنی یک «لیست اصلی» و چند «خُرده لیست»، اما نشانه شناسی تحرکات انتخاباتی برخی طیفهای اصولگرا حکایت از آن دارد که غیبت اصلاح طلبان و اعتدالیون خیال آنها را از داشتن رقیب قدر راحت کرده و زمینه سازی برای ارائه لیست مستقل از سوی طیفهای مختلف فراهم شده است.