اقتصاد۲۴- برخی از مهمترین سیاستهای افزایش مسکن قابل استطاعت عبارت است از: بازکردن قفلشدگی زمین برای استفاده از آن در ساختوساز، اصلاح سیاستهای شهری ساختوساز اعم از قوانین تراکم و اعطای تسهیلات مناسب برای ساخت و خرید مسکن، استفاده از روشهای ساختوساز بهینه و مهندسی مسکن و استفاده از ابزارهای مناسب مالیاتی و یارانهای.
ابزارهای مالی نیز میتواند یکی از مشوقها برای ساختوساز مسکن، کاهش هزینه ساختوساز، افزایش قدرت خرید خانوارها از طریق تخفیف مالیاتی و یارانه، کاهش هزینه تسهیلات و… باشد.
بخشی از سیاستهای افزایش مقرون به صرفگی مسکن به اصلاح نظام رفاهی نیز میپردازد. بدین منظور نظام یارانهها و مالیاتها نیز باید تغییرات اساسی کند. از مهمترین این سیاستها میتوان به تشویق مشارکت کارفرمایان در ساخت مسکن برای کارگران و کارمندان بهوسیله معافیتهای مالیاتی، مشوقهای مالیاتی برای سازندگان مسکن بهخصوص سازندگان مسکن ارزانقیمت مخصوص کمدرآمدها، اعطای تسهیلات ارزانقیمت، بلندمدت و با اقساط کم اشاره کرد.
برنامههای توسعه پس از انقلاب اسلامی سیاستهایی در جهت افزایش مسکن مقرونبهصرفه و قابلخرید انجام دادهاند، ولی کافی نبوده است. برنامههایی که معمولاً از آنها بهعنوان برنامه مسکن کمدرآمدها نیز یاد می¬شود. افتتاح حساب ۱۰۰ و شکلگیری بنیاد مسکن انقلاب اسلامی از اولین اقداماتی بود که برای تأمین مسکن محرومین انجام گرفت.
هدف از افتتاح این حساب طی پیامی مکتوب، تهیه مسکن برای اقشار ضعیف جامعه بیان شد. پس از افتتاح حساب ۱۰۰ تشکیلاتی به نام «بنیاد مسکن انقلاب اسلامی» شکل گرفت تا تهیه مسکن برای افراد نیازمند را قاعدهمند سازد. بنیاد مسکن در تمام استانها شعبه دایر کرد و با همکاری سایر نهادها به تهیه مسکن پرداخت و در سال ۱۳۶۶ اساسنامه آن در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسید.