در دنیای امروز، جایی که سازمانهای بینالمللی مانند سازمان بهداشت جهانی و یونسکو خشونت در مدارس را به عنوان یکی از موانع اصلی توسعه پایدار و حقوق کودک شناسایی کردهاند، انکار وجود چنین پدیدهای در ایران نه تنها غیرعلمی است، بلکه به نوعی همدستی با تداوم آسیبها محسوب میشود.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، حامد علامتی، رئیس کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، در یک نشست خبری، در پاسخ به سؤال یک خبرنگار مبنی بر وضعیت خشونت در مدارس، با استدلالی سادهانگارانه اظهار داشت: «قبول ندارم که در مدرسه خشونت رخ میدهد. ما معلمان نجیبی داریم و وزیر آموزشوپرورش هم در این زمینه جدی است.» این استدلال، که بر پایه انکار واقعیتهای میدانی بنا شده، نه تنها با استانداردهای جهانی همخوانی ندارد، بلکه به عنوان یک روش “صورت مسئله را پاک کردن”، مانع از مداخلات لازم میشود. خبرنگار حاضر به درستی به وی یادآور شد که چنین انکارهایی، ترک فعلها را غیرقابل پیگیری میسازد.
تعاریف جهانی از خشونت در مدارس و رتبه ایران
بر اساس استانداردهای جهانی، خشونت در مدارس شامل طیف وسیعی از رفتارها است: خشونت جسمی (مانند ضربوشتم و تنبیه بدنی)، کلامی (توهین و تحقیر)، روانی (زورگویی و طرد اجتماعی)، جنسی (آزار جنسی)، خودآزاری (رفتارهای آسیبرسان به خود) و ساختاری (تبعیض نژادی، جنسیتی یا اقتصادی). گزارشهای جهانی ما را بیش از پیش آسیبپذیر میسازد و مانع از ایجاد محیطی امن برای همه ذینفعان میشود.
در این میان، به نظر می رسد اشتباهاتی فاحش در سیاستگذاریهای اخیر کانونپرورشفکریکودکانونوجوانان رخ داده و لازم است شرایط جدیدی بر این نهاد حاکم شود.
،برای رهایی از این چرخه، ایران نیاز به پذیرش واقعیتها بر اساس استانداردهای جهانی دارد: برنامههای آموزشی اجباری برای معلمان، نظارت مستقل بر مدارس و حمایت از قربانیان (دانشآموزان و معلمان). انکار، نه تنها مشکل را حل نمیکند، بلکه آن را عمیقتر میسازد. زمان آن رسیده که مسئولان، به جای توجیه، اقدام کنند – برای سعادت نسل آینده. کانون پرورش فکری با این نوع نگاهها، هر روز ، افول بیشتری را تجربه خواهد کرد.