اقتصاد۲۴– از اواسط دهه ۴۰ که برنامه چهارم توسعه کشور در دست اجرا بود، کمبود مسکن بهعنوان یک مشکل ملی در کشورمان مطرح شد. ابتدا فقط در سطح تهران و برخی شهرهای بزرگ که به دنبال مهاجرت گسترده پذیرای جمعیتی انبوه شده بودند، این مشکل خود را نشان داد، اما در دهههای بعد بخش بزرگتری از کشور گرفتار آن شد. بر اساس گزارش سال ۱۳۴۶ سازمان برنامه و بودجه، ۴۰ درصد خانوارهای شهری فقط یک اتاق و ۳۰ درصد دیگر دو اتاق برای زندگی در اختیار داشتند.
در دهه ۶۰ دولت توانست با تقویت تعاونیهای مسکن تا حد زیادی این مشکل را مهار کرده و شدت بحران را کاهش دهد. در دهههای بعد هم دولتها هرکدام با شیوه خاص خود تلاش کردند تا این مشکل در حال رشد را مهار کنند، اما وضعیت امروز کشور نشاندهنده این است که توفیق چندانی از این تلاشها نصیب نشده است. از اواخر دهه ۶۰ تاکنون، از یک سو دولتها بهتدریج قدرتشان در میدان مبارزه با مشکل مسکن کم شده و از سوی دیگر ابعاد مشکل گستردهتر و مهار آن دشوار و دشوارتر شده است. |
بیشتر بخوانید: ساخت یک متر مسکن در تهران چقدر هزینه دارد؟