امیرعباس واسعیزاده
همزمانی جابجایی مربیان روی نیمکت تیمهای ملی -بعد از جام جهانی- با اتفاقات لیگ خودمان، نکات جالبی به همراه دارد.
جام جهانی نقطه تصمیم گیری برای تمام تیمهای ملی دنیا است. هر چهار سال یک بار تیمها با توجه به نمایش و نتیجهای که در جام جهانی گرفتهاند، اقدام به تصمیم گیری کرده و پوست میاندازند. آنها که از نتیجه و نمایش تیم کشورشان راضی هستند، قرارداد مربی را تمدید و آنها که چه از نتیجه یا نمایش راضی نباشند، دست به تغییر میزنند. نگاه کنید که روی نیمکت فرانسه، زیدان جانشین دشان میشود و روی نیمکت آلمان، کلوپ به جای ناگلزمن میآید.
کشورهایی که از نتیجه ناراضی هستند -مثل کره جنوبی- اشتباهات خود را پذیرفته و تغییر مسیر میدهند و در قدم اول تعیین مسیر جدید، سراغ مربی میروند که آنها را در راه تازه به منزل مقصود برساند. آنهایی هم مثل آرژانتین که در دو جام جهانی دو بار به فینال رسیده و در این فاصله دو بار قهرمان قاره خود شده، بعد از عذرخواهی سرمربی از مردمش، قرارداد او را تمدید میکنند.