امیرعباس واسعیزاده
ترکیب پرسپولیس در اولین بازی دوستانه پیش فصل، نکته مهمی در دل خود داشت.
مهدی تارتار در تمام سالهای اخیر؛ زمانی که در ملوان، ذوبآهن و گل گهر، مثل دیگر تیمهایش در لیگ برتر، نتایج خوبی میگرفت و همواره یکی از گزینههای نیمکت پرسپولیس بود، به یک دلیل هیچ وقت انتخاب نمیشد. حتی در این دو سه فصل که پرسپولیس عادت کرده بود سالی ۳ مربی بیاورد و همیشه تارتار یکی از گزینهها بود، هرگز این فرصت به او داده نمیشد چرا که میگفتند او یک مربی دفاعی، با فوتبالی بسته است که به درد تیمی چون پرسپولیس -که باید همیشه رو به جلو و تهاجمی بازی و دنبال گلزنی و پیروزی در هر بازی و قهرمانی در هر تورنمنت باشد- نمیخورد.
تارتار هرگز علاقه خود به پرسپولیس را پنهان نکرد. مثل هر بازیکن سابق استقلال و پرسپولیس، آرزویش در مربیگری، نشستن روی نیمکت تیمش بود. نردبان را پله پله بالا آمد و از دستیاری به نفر اول رسید و همواره هنگام بستن قرارداد با هر تیم یا تمدید آن، بندی شخصی میگذاشت که در صورت پیشنهاد پرسپولیس، باشگاه نباید مانع جدایی او شود. اتفاقی که بالاخره این تابستان افتاد و او که با گل گهر تمدید و نتایج خوبی گرفته بود، بالاخره به رویایش رسید.