در علم پزشکی مجاز است که از هر ۱۰۰ عمل جراحی آپاندیس، در ۲۰ مورد از آنها آپاندیس طبیعی و سالم باشد. این یک قانون محسوب می شود، زیرا درمان نشدن و پاره شدن آپاندیسیت می تواند منجر به آبسه شکمی،
همچنین شدت علائم با شدت بیماری همخوانی ندارد، یعنی ممکن است درد بیمار بسیار خفیف باشد اما هنگام عمل مشخص شود که آپاندیس او پاره شده است و برعکس ممکن است درد بیمار بسیار شدید باشد و بعد مشخص شود که بیماری در مراحل اولیه اش بوده است. پزشک همیشه باید بدترین حالت را درنظر بگیرد، زیرا هدف، نجات جان بیمار است، بنابراین چه درد خفیف باشد یا شدید، باید در اسرع وقت بیمار را جراحی کرد.
ایجاد چسبندگی در تمام قسمت های شکم مشکل زا نیست اما در یک خانم جوان، وجود چسبندگی در پایین شکم و لگن می تواند باعث نازایی شود، بنابراین لازم است درباره خانم ها تست های تکمیلی بیشتری انجام شود و تحت نظر پزشک قرار گیرند و به طور مرتب معاینه شوند. این مراقبت ها همیشه به این معنی نیست که شخص بیماری خطرناکی دارد بلکه پزشک می خواهد با قطعیت بیشتری بیماری را تشخیص دهد. درحالی که اگر همین
این پروتئین ها به محلی که میکروب وجود دارد می روند و در آنجا به یکدیگر متصل می شوند و یک حفره ایجاد می کنند تا عفونت را در همان محدوده نگه دارند و اثرگذاری گلبول های سفید خون را بالا ببرند. در صورتی که بدن نتواند میکروب را از بین ببرد، میکروب شروع به تکثیر می کند و کیستی حاوی ترشحات چرکی ایجاد می کند.
این کیست آبسه نام دارد و تنها راه درمانش، تخلیه کردن آن است. برای تخلیه آن روش های مختلفی وجود دارد. برای مثال می توان از بیرون بدن و با استفاده از یک سوزن، محتویات داخل کیست را بیرون کشید. گاهی اوقات نیز برای برداشتن آن نیاز به عمل جراحی وجود دارد، بنابراین آبسه یکی از عوارض خطرناک آپاندیسیت محسوب می شود که اگر پاره شود، می تواند منجر به عفونت داخل شکمی و مرگ بیمار شود.
این درد می تواند خفیف یا شدید باشد و همراه با آن حالت تهوع و بی اشتهایی نیز ایجاد می شود، سپس درد به تدریج به پایین شکم در سمت راست بدن منتقل می شود. متغیر بودن محل قرارگیری آپاندیسیت، تشخیص آن را دشوار می کند. از آنجایی که در اطراف آپاندیس ارگان های بسیاری وجود دارد، ممکن است با بیماری های مربوط به آن ارگان ها اشتباه گرفته شود. برای مثال ممکن است با درد حاصل از تخمک گذاری، کیست های تخمدانی،
برای مثال واکنش دفاعی بدن یک فرد جوان نسبت به یک فرد مسن بسیار متفاوت است، بنابراین هر زمان که تب بیمار فروکش کرد، گلبول های سفید خونش به سطح طبیعی رسید و اشتها پیدا کرد، می توان گفت که زمان ترخیص او فرا رسیده است. علاوه بر این، پس از بهبود نیازی به پیروی از رژیم غذایی خاصی وجود ندارد و فرد می تواند بدون هیچ محدودیتی به زندگی معمول خود ادامه دهد.