اظهارات اخیر وزیر صمت درباره خودکفایی صنایع سیمان در تأمین برق، بیش از آنکه یک استراتژی صنعتی باشد، نوعی سلب مسئولیت حاکمیتی در تأمین زیرساختهاست و بیشتر شبیه این فرضیه است که دولت با مجبور کردن صنایع به احداث نیروگاه، قصد دارد تا بار ناکارآمدی خود در رفع ناترازی انرژی را به دوش تولیدکنندهای بیندازد که سالهاست زیر چرخدندههای قیمتگذاری دستوری فرسوده شده است و حتی ممکن است مزیت رقابتی سیمان ایران را از بین برده و هزینهی تمامشده را به شکلی نجومی بالا ببرد.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، گفته های وزیر صمت در خصوص خودکفایی صنایع سیمان در تأمین برق و تقویت صادرات گرچه در راستای ایده خودکفایی صنایع سیمان در تأمین برق است و نسخهای برای درمان ناترازی انرژی در بلندمدت است، اما نمیتواند درمان فوری قطع برق تابستان آینده باشد؛ بنابراین ساخت نیروگاه توسط بخش خصوصی که با فرسودگی تکنولوژی و رسوب نقدینگی دستوپنج نرم میکند، نیازمند یک نقشه راه عملیاتی و تزریق منابع مالی است.
سیمان در محاصرهی وعدهها …
چندی پیش اتابک، وزیر صنعت، معدن و تجارت در نشست با مدیران و فعالان صنعت سیمان اعلام کرد: با افزایش سالانه کسری انراهکار نمیتواند مشکل قطع برق تابستان سال آینده یا قطع گاز زمستان جاری را حل کند و برای بسیاری از کارخانههای کوچک سیمان، احداث نیروگاه اختصاصی از نظر اقتصادی توجیه ندارد و هزینه استهلاک آن بسیار بیشتر از خرید برق از شبکه است که حتی در صورت ساخت نیروگاه، کارخانه همچنان برای تأمین سوخت وابسته به وزارت نفت است و این به این معنی است که زنجیره وابستگی قطع نمیشود، فقط از «برق» به «سوخت» تغییر شکل میدهد.
به گزارش تابناک، صحبتهای وزیر بیشتر شبیه به یک «لیست آرزوها» است تا یک برنامه عملیاتی و تا زمانی که مشکل کلان تأمین گاز در کشور حل نشود و قیمتگذاری سیمان از قید و بندهای دستوری رها نگردد، احداث نیروگاه توسط بخش خصوصی تنها یک بار اضافی بر هزینههای تولید خواهد بود.