به گزارش تابناک؛ایرباس A330 از همان ابتدای ورودش به بازار، با یک هدف مشخص طراحی شد: پر کردن فاصله میان هواپیماهای باریکپیکر میانبرد و غولهای چهارموتوره دوربرد. نتیجه، یک هواپیمای دوموتوره پهنپیکر بود که هم توان پروازهای قارهای را داشت و هم هزینه عملیاتیاش بهمراتب کمتر از نسل قدیمیتر محسوب میشد. همین ترکیب «برد مناسب + مصرف سوخت قابل کنترل + ظرفیت انعطافپذیر» باعث شد A330 بهسرعت جای خود را در بازار باز کند.
این هواپیما در نسخههای مختلفی عرضه شد؛ از A330-200 با بدنه کوتاهتر و برد بلندتر گرفته تا A330-300 با ظرفیت مسافری بالاتر و تمرکز بر مسیرهای پرتردد. بعدها نسخههای بهینهشدهتری ماننین ملی به جایگاه واقعیاش در آسمان منطقه. پرندهای که برای عبور از اقیانوسها ساخته شده بود، در نهایت در چند کیلومتری باند متوقف شد.
A330 هنوز هم در جهان پرواز میکند، مسافر جابهجا میکند و اقتصاد ایرلاینها را میچرخاند. اما در ایران، داستانش فعلاً داستان سکوت است. سکوتی که نه از ضعف این هواپیما، بلکه از گره خوردن صنعت هوانوردی کشور به سیاست و تحریم میآید.
پرنده آماده است؛ آسمان هم هست. آنچه کم است، مسیر باز برای پرواز است.