قاضی زاده که پیشرفتهای بزرگ کشور را حاصل نگاه مکتبی میداند، اما معتقد است مشکلات و شرایط امروز، نتیجه مدیریت به شیوه و با نگرش «سریع القلمها» در چهل سال گذشته است.
سئوالات گفتوگو با دکتر قاضی زاده گاه سراغ حاشیه میرود، اما از همان حاشیه احتمالا به یک موضوع مهم و اساسی میرسد. بخش اول گفتگوی تابناک با دکتر سید امیرحسین قاضی زاده را هم میخوانیم.
***
از یک موضوع حاشیهای کوچک شروع کنم. در مورد اسم شما فکر میکردم. در سال ۱۳۵۰ و آن دهه، نامهایی مانند «احسان» برای برادرتان یا «حسن» برای پسرعمویتان، قابل درک است، اما امیرحسین از اسمهای نسبتا مدرن محسوب میشود که در سالهای اخیر رواج یافته. جالب است و فکر میکنم جزو استثناهای آن دوره باشید. آیا بعداً تغییر یا اضافهای داشتید؟
نه. از ابتدا امیرحسین بوده. البته شاید دلیل خاصی داشته… نمیدانم چقدر برای بینندگان شما جالب باشد. اول تصمیم گرفته بودند اسم مرا “امیرمحمد” بگذارند که آن هم تقریبا اسم جدیدی است، اما، چون من در شب اربعین به دنیا آمدم، به همین خاطر با اندکی تغییر “امیرحسین” گذاشته اند. یعنی یک دلیل اینگونه دارد.
در کل ایران ح این چهل سال…
آقای دکتر، چهل سال از عمر کل انقلاب میگذرد… آن نگاه مکتبی پس کجا بوده که شما تأکید دارید؟
آرمانها نوشته شده است؟ بله. اما جاری نشده. چون کسانی در رأس کار بودند که به آن آرمانها اعتقادی نداشتند و در مکتب دیگری تربیت شده بودند. مثل این بود که کتابی را تولید کردیم، اما کتاب مدارسمان را از کشور همسایه آوردیم و از آن کتاب خودمان استفاده نمیکنیم. یعنی مدیری که در رأس اجرا هست، به آن چیزی که آموزش دیده است عمل میکند، نه آن چیزی که مکتوب نوشته شده است.
پایان بخش اول
پایان بخش اول
گفت و گو از؛ مهدی محمدی کلاسر