روابط عمومی هر سازمان را میتوان به مثابه ویترینی شیشهای دانست که ضمن معرفی فعالیتهای مجموعه، به عنوان پلی ارتباطی با کلیه ذینفعان داخلی و خارجی در جامعه مورد استفاده قرار میگیرد.
در واقع، ستون اصلی روابط عمومی «ارتباطات» است؛ چراکه ارتباطات همچون پایهای است که تمام فعالیتهای روابط عمومی بر اساس آن شکل میگیرد. در نتیجه، نداشتن ارتباطات مؤثر در این واحد، مانند پاشنه آشیل مجموعه عمل میکند و ممکن است باعث کمرنگ شدن تعاملات و در نهایت دور شدن ذینفعان مختلف از جمله رسانهها، سرمایهگذاران، مشتریان، کارکنان و عموم جامعه شود.