نوروز ۱۴۰۵ برای بسیاری از ایرانیان، نه با آغاز سفر، بلکه با ترک ناخواسته خانهها آغاز شد
جوان آنلاین: نوروز ۱۴۰۵ برای بسیاری از ایرانیان، نه با آغاز سفر، بلکه با ترک ناخواسته خانهها آغاز شد. حالا در سیوهفتمین روز جنگ، موج بازگشت به شهرهایی که زخم حملات را بر تن دارند، فقط یک جابهجایی ساده نیست؛ بازگشت به خاطراتی است که بخشی از آنها در آتش و آوار جا مانده است.
سفرهای نوروزی امسال از همان ابتدا با سالهای گذشته تفاوت داشت؛ هنوز به روزهای پایانی اسفند نرسیده بودیم که با آغاز حملات دشمن صهیونی- امریکایی، موجی از خروج از برخی شهرها، بهویژه پایتخت شکل گرفت. اینبار، چمدانها نه برای تفریح که برای دور شدن از خطر بسته شدند. جادهها زودتر از موعد شلوغ شدند و مسیرهایی که هر سال مقصد شادی بودند، به راههایی برای امنیت تبدیل شدند. در این میان، بسیاری از خانوادهها تجربهای را از سر گذراندند که شاید هرگز در تصورشان نمیگنجید؛ ترک خانهای که سالها در آن زندگی کرده بودند.
خانههایی که فقط ساختمان نبودند
برای بسیاری از مسافران امسال، «خانه» تنها یک مکان فیزیکی نبود؛ جایی بود که خاطره، امید و زندگی در آن جریان داشت. اما جنگ، این تعریف را دگرگون کرد. برخی وقتی بازمیگردند با خانههایی مواجه میشوند که دیگر وجود ندارند یا بهشدت آسیب دیدهاند. در میان این بازگشتها، روایتهای تلخی شکل گرفته است. خانوادههایی که در زمان سفر، خانههایشان را از دست دادهاند، یا کسانی که دیگر عزیزی برای بازگشت به او ندارند. با این حال، آنچه در میان این تلخیها برجسته است، تداوم نوعی امید است، امیدی که حتی از میان ساختمانهای تخریب شده نیز راه خود را پیدا میکند.