ایران از «دیپلماسی نجیبانه» به «دیپلماسی مقتدر» عبور کرد

یادداشت مهمان – مهدی حمزه‌پور، عضو هیئت علمی دانشگاه امام صادق (ع): مذاکره در تراز امنیت ملی، صرفاً یک گفت‌وگوی دیپلماتیک نیست. ما باید مذاکره را یک “فناوری نرمِ پیچیده” برای مدیریت تعارض و موازنه قدرت در فضای عدم قطعیت بدانیم. در این چارچوب، مذاکره ابزاری برای تبدیل “اراده سخت” به “دستاورد ملموس” محسوب می‌شود. پیامد مذاکرات اسلام‌آباد و توقف آن به دلیل زیاده‌خواهی طرف مقابل، نشان‌دهنده اصطکاک در این فناوری نرم است؛ چرا که وقتی یکی از بازیگران به جای “منطق تبادل”، بر “منطق تحمیل” اصرار می‌ورزد، کداری به آرمان داده است. اگر نظام جانشینی و خودسازمانی‌دهی وجود داشته باشد، حتی با چنین تهدیدهایی، روند اداره کشور دچار اختلال نخواهد شد.

آینده‌پژوهی مسیر: پیروزی عقلانیت و عزت‌مداری

پیروزی نهایی متعلق به سیستمی است که “صبر راهبردی” را با “عقلانیت عملیاتی” ترکیب کند. ما در آستانه نظمی هستیم که در آن، دانشِ مدیریتِ ایرانی-اسلامی، کارآمدی خود را در سخت‌ترین آزمون‌های جهانی به اثبات رسانده است. ایران با رد زیاده‌خواهی‌ها، مسیر خود را به سمت سناریوی ثباتِ مقتدرانه هدایت کرده و آمریکا امروز یاد گرفته است که دیگر جایی برای دیکته کردن مطالباتش وجود ندارد.