مهرههای ستون فقرات به چهار بخش تقسیم میشوند: هشت مهره گردن (از C1 تا C7)،دوازده مهره سینهای یا بخش بالایی پشتی (T1 تا T12) و پنج مهره کمری (از L1 تا L5) تقسیم میشوند و بالاخره استخوانهای ساکروم و کوکسیکس که متصل به هم در انتهای ستون فقرات قرار دارند.مهرههای ستون فقرات با رباطها،تاندونها و عضلات به هم متصل میشوند.
کمردرد هنگامی رخ میدهد که برای مثال فردی چیزی سنگین را بلند میکند، و باعث می شود یکی از این عضلات یا لیگامانها تحت کشش، فشار، رگ به رگشدگی یا گرفتگی در یکی از این عضلات یا لیگامانها در پشت قرار گیرند.میان مهرههایی بالشتکهای گرد، اسفنجی از غضروف وجود دارد که دیسک نامیده میشوند و ماند یک جاذب ضربه عمل میکنند.
طناب نخاعی موجود در ستون فقرات همچنین دارای ریشههای عصبی و ریشهچههایی است که زوائدی شاخهمانند ایجاد میکنند که در طول ریشه پشتی نخاع، سلولهای گره ریشه پشتی قرار دارند که در انتقال پیامهای درد از طناب نخاعی به مغز نقش مهمی دارند. ایجاد جراحت، آسیب یا ضربه وارد آمدن در اینجا باعث ایجاد درد میشود.
نگاهی نزدیکتر به بخشهای ستون فقرات
ستون فقرات گردنی:
ستون فقرات گردنی، یا گردن، از 7 مهره تشکیل شده است. ستون فقرات گردنی در حالت طبیعی به راحتی به طرفین و بالا و پایین حرکت میکنند.در بخش گردنی ستون فقرات دو مهره منحصر به فرد قرار دارد. مهره اطلس و مهر آکسیس. این مهرهها به طور خاص برای ایجاد توانایی چنین چرخشی در ستون فقرات گردنی سازگاری پیدا کردهاند.
برخی از افراد ممکن است دچار عارضهای به نام بیماری تحلیلبرنده دیسک بین مهره ایی شوند. این عارضه معمولا در طول سالهای بسیار به آرامی پیشرفت میکند. در این فرآیند، یک یا تعداد بیشتری از دیسکها خشک و غیرقابلانعطاف میشوند، توانایی خود د جذب بارها و ضرباتی را که در حین حرکات بر آنها وارد میشود، از دست میدهند.
سن هم بر دیسکهای ستون فقرات اثر میگذارد. در 2 سالگی این دیسکها از 70 درصد آب تشکیل شدهاند، اما با افزایش سن دیسکهای ستون فقرات به طورطبیعی محتوای آبشان را از دست میدهند.