به گزارش تابناک، جعفر قائمپناه، معاون رئیسجمهور، در سخنانی قابلتأمل گفته باید میان «معترض» و «عامل دشمن» تفاوت جدی قائل شد، از نارضایتی گسترده مردم گفته، بر به رسمیت شناختن سبک زندگی جامعه تأکید کرده و هشدار داده وقتی مردم احساس بیپناهی کنند، به عوامل خارجی امید میبندند. او حتی پرسیده: «چرا یک جوان ایرانی باید امیدش به ترامپ یا آمریکا باشد؟»
اظهارات اخیر جعفر قائمپناه، معاون رئیسجمهور، مجموعهای از گزارههایی است که اگر از زبان یک منتقد مستقل یا یک استاد دانشگاه شنیده میشد، شاید بسیاری آن را شجاعانه، واقعبینانه و حتی امیدبخش میدانستند. او از نارضایتی اکثریت مردم از عملکرد دستگاههای اجرایی گفته، تأکید کرده باید میان «معترض» و «عامل دشمن» تفاوت جدی قائل شد، از به رسمیت شناختن سبک زندگی جامعه سخن گفته و هشدار داده که احساس بیپناهی، مردم را به سمت امید بستن به عوامل خارجی سوق میدهد.
این سخنان، در سطح نظری، انکارناپذیر و قابل دفاعاند. کمتر کسی میتواند منکر شود که جامعه امروز ایران با انباشت نارضایتی مواجه است. همچنین این واقعیت که آزادی بیان حتی برای موافقان نیز با محدودیتهایی روبروست، موضوعی نیست که بتوان آن را به «تبلیغله اصلی کجاست؟
مسئله این نیست که چرا برخی جوانان ایرانی به خارج از کشور یا حتی سیاستمداران خارجی امید بستهاند. مسئله این است که چرا ساختار داخلی نتوانسته برای آنها افق قابلاعتماد بسازد.
تا زمانی که میان حرف و عمل، میان توصیه و انتخاب شخصی مسئولان و میان زندگی مردم و زندگی تصمیمگیران این فاصله وجود دارد، نارضایتی نه تنها کاهش پیدا نمیکند، بلکه عمیقتر، عاطفیتر و گاه رادیکالتر میشود؛ دقیقاً همان چیزی که خود آقای قائمپناه نسبت به آن هشدار داده است.
اگر قرار است اعتماد بازسازی شود، این مسیر از صداقت، شفافیت و الگو بودن مسئولان میگذرد؛ نه صرفاً از تکرار جملات درست در تریبونهای رسمی.