به گزارش تابناک، طرح صیانت ۲ دیگر صرفاً یک قانون تنظیمگری در حوزه فضای مجازی نیست؛ این طرح عملاً در تقابل مستقیم با سیاستهای اعلامی دولت درباره توسعه اینترنت، اقتصاد دیجیتال و حمایت از استارتاپها قرار دارد. هر اقدامی برای توسعه پهنای باند، تعامل با پلتفرمهای بینالمللی یا تسهیل فعالیت کسبوکارهای آنلاین، با این قانون محدود میشود و اعتماد سرمایهگذاران داخلی و خارجی به فضای دیجیتال را تضعیف میکند.
یکی از نقاط قابل توجه این طرح، اختیارات شبهقضایی صدا و سیما است؛ نهادی که خود تولیدکننده محتواست و سابقه خطا و سوتیهای رسانهای دارد، اکنون در جایگاه تشخیص تخلف و صدور حکم قرار میگیرد. نمونه اخیر برنامه شبکه افق، که در جریان اعتراضات، سوتی درباره یک سوال چهار گزینهای رخ داد، نشان داد صدا و سیما میتواند حتی در اشتباه هم بازدارنده برخورد نشود؛ اما با این طرح، کمیسیون فرهنگی عملاً آن را قدرتمندتر میکند.
از منظر حقوقی و قانون اساسی نیز، این طرح با انتقادات جدی مواجه است. حقوقدانان تأکید میکنند محدودسازی آزادی بیان، حذف نقش قوه قضاییه در رسیدگی به تخلفات و غیرقابل اعتراض بودن تصمیمها، میتواند به ابزاری برای سرکوب و تمرکز قدرت بدل شود.
در کنار این موارد، طرح صیانت ۲ هاند و ارتباط نزدیک با جبهه پایداری دارند. این نشان میدهد که صیانت ۲ نه یک ابتکار تازه، بلکه ادامه همان پروژه قدیمی است، بازتولید همان رویکرد محدودکننده در قالب جدید.
نکته پایانی این است که این طرح خارج از صحن مجلس و حتی کمیسیونهای رسمی جلو میرود؛ طراحان آن تلاش دارند چراغ خاموش و موتور روشن، طرح را پیش ببرند و از حساسیت اجتماعی و نظارت مستقیم مجلس عبور کنند.
در مجموع، صیانت ۲ مجموعهای از محدودیتها، تمرکز قدرت و ابزارهای سرکوب رسانهای است که هم اقتصاد دیجیتال، هم آزادی بیان و هم اعتماد عمومی را هدف قرار میدهد. اگر دولت و جامعه بخواهند به توسعه واقعی اینترنت و اقتصاد دیجیتال برسند، این طرح نه تنها کمکی نمیکند، بلکه سد اصلی خواهد بود.