اخیراً چین شروع به معرفی خود به عنوان صلحساز کرده و سعی دارد نقشی را در تلاشهای میانجیگرانه شامل پاکستان، ترکیه و مصر ایفا کند. پاکستان پکن را به دقت در جریان گذاشته و حتی ممکن است از پکن دستوراتی دریافت کرده باشد، زیرا هدف خود را رهبری میانجیگری در مناقشه و عمل به عنوان پلی بین آمریکا و چین قرار داده است. اگر آتشبسی برقرار شود، بدون نقش پشتپرده پکن در این فرآیند نخواهد بود.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت دیپلمات در مقالهای به بررسی نقش چین به عنوان میانجی در منطقه خاورمیانه پرداخته که در ادامه آمده است.
در سوم آوریل، سخنگوی وزارت امور خارجه چین به نظر میرسید که نقش کشورش را در مناقشه فعال میان پاکستان و افغانستان تأیید میکند – مناقشهای که بسته به منابع جانبدارانهای که به آن استناد میشود، منجر به کشته شدن ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر شده است. مائو نینگ گفت که هم «پاکستان و هم افغانستان برای تلاشهای میانجیگرانه چین ارزش قائل هستند و از آن استقبال میکنند و مایلند دوباره پای میز مذاکره بنشینند که این تحولی مثبت است.»
او با استفاده از زبان مبهم و بهویژه مشخص ارتباطات دیپلماتیک چین، به میانجیگری و تسهیل مذاکرات توسط چین از طریق «ارتباط نزدی به چین فرصتی برای تغییر چهره داده است.
پکن همچنین از نقش خود به عنوان شریک امنیتی و تجاری عمده از طریق ابتکار امنیت جهانی خود استفاده میکند.
در حالی که سیاست خارجی چین در مورد ادعاهای تاریخی آن بر سرزمینهای مختلف احتمالاً عمدتاً بدون تغییر باقی میماند، خودنمایی او به عنوان صلحساز و نیرویی ثباتبخشتر در تلاطم ژئوپلیتیک کنونی میتواند اعتباری کسب کند، به ویژه در مقایسه با گرایش آمریکای ترامپ به برافروختن مناقشات در بسیاری از نقاط جهان بدون استراتژی مشخصی برای حل آنها.