تهران به احتمال زیاد از کنترل تنگه هرمز به عنوان یک ابزار سرکوبگرانه استفاده نخواهد کرد. بلکه به احتمال زیاد از این اهرم برای بازسازی روابط اقتصادی با شرکای آسیایی و اروپایی استفاده خواهد کرد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، الجزیره در مقالهای به قلم «تریتا پارسی» معاون اجرایی و یکی از بنیانگذاران مؤسسه کوئینسی به بررسی تحولات بعد از شکست مذاکرات اسلام آباد میان ایران و آمریکا پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
انتظارات برای مذاکرات پیش رو بین ایالات متحده و ایران در پاکستان، به طور قابل درکی محتاطانه است.
با این حال، به طور متناقض، شکست مذاکرات باز هم ممکن است وضعیت را در جهت مثبتی تغییر دهد. در واقع، معیار واقعی موفقیت آتشبس ممکن است این نباشد که آیا به یک توافق پایدار با ایران منجر میشود یا خیر. ممکن است در عوض در چیزی باشد که از آن جلوگیری میکند: حتی در نبود یک توافق پایدار، واشنگتن ممکن است راهی برای اجتناب از بازگشت به یک جنگ بیهوده پیدا کرده باشد.
واکنش تهران به مذاکرات دوپهلو بوده است. دولت آتشبس را یک پیروزی معرفی کرده و در داخل و خارج از کشور کسکننده اراده سیاسی کافی برای دستیابی به یک راهحل جامع خواهد بود، بلکه منعکسکننده منافع مشترک کافی برای جلوگیری از یک آتشافروزی گستردهتر است – و درجهای از تحمل برای ترتیباتی که در آن هر دو طرف میتوانند ادعای پیروزی نسبی کنند.
ایران به طور قابل قبولی میتواند عنوان کند که در برابر قدرت ترکیبی اسرائیل و ایالات متحده تاب آورده است، در حالی که موقعیت ژئوپلیتیک خود را دست نخورده – اگر نگوییم تقویت شده – بیرون آمده است.
از طرف خود، ترامپ میتواند استدلال کند که از یک جنگ بیپایان دیگر اجتناب کرد، بازارهای انرژی را تثبیت کرد و با تضعیف تواناییهای نظامی ایران، دستاوردهای تاکتیکی به دست آورد.
تا زمانی که هر دو طرف به روایت خود از پیروزی بچسبند، یک تعادل شکننده – در غیاب جنگ تمام عیار – ممکن است همچنان پایدار بماند.