به گزارش خبرگزاری آنا، آنچه بیش از هر چیز در روایتهای حامیان دونالد ترامپ درباره جنگ اخیر در خاورمیانه به چشم میآید، تلاشی هدفمند برای بازتعریف یک بنبست راهبردی بهعنوان «ضرورت تاریخی» است. در حالیکه این روایت، جنگ را ادامهای اجتنابناپذیر از یک تقابل چند دههای معرفی میکند، واقعیت این است که بسیاری از شرایطی که به این نقطه انجامیده، محصول تصمیمات خود ترامپ بهویژه در دوره نخست ریاستجمهوریاش بوده است. خروج از توافق هستهای، تضعیف مسیرهای دیپلماتیک، و ترجیح رویکردهای تنشزا، همگی زمینهساز وضعیت کنونیاند.
برخلاف ادعای ترامپ مبنی بر «مهار تهدید فزاینده»، حالا شواهد نشان میدهد که سیاستهای او عملاً به تقویت انگیزههای تقابلی در منطقه انجامیده است. زمانی که ابزارهای دیپلماتیک کنار گذاشته میشوند، خلأ حاصل نهتنها به کاهش تنش منجر نمیشود، بلکه بازیگران منطقهای را به سمت گزینههای سختتر سوق میدهد. این همان چیزی است که اکنون در قالب یک چرخه خطرناک از تشدید و پاسخ متقابل مشاهده میشود.
همچنین، تأکید مکرر ترامپ بر گذشته از جمله وقایع دهههای پیش، بیش از آنکه تحلیلی راهبردی باشد، نوعی بهرهبرداری سیاسی از حافظه تاریخی است. این رویکرد، بهجای ارائه راهحل برای وضعیت فعلی، به بازتولید احساسات خصمانه کمک میکند و فضای لازم برای هرگونه مصالحه را محدودتر میسازد. در سیاست خارجی، تمرکز بر گذشته بدون ارائه مسیر آینده، اغلب نشانه فقدان راهبرد است، نه قدرت آن.