در عوض، به سوی نظمی نظامیتر، شبکهایتر و بحرانخیزتر حرکت میکند: نظمی که در آن امنیت خلیجفارس، وضعیت آستانهای هستهای ایران، آزادی عمل اسرائیل، حضور پیشین آمریکا و نقش میانجیهای قدرت متوسط، همگی به طور همزمان بازتعریف خواهند شد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، مدرسه کندی دانشگاه هاروارد در مقالهای به قلم «رابیا اختر» پژوهشگر این دانشگاه به بررسی نقش میانجیگرانه پاکستان میان ایران و آمریکا پرداخته که در ادامه آمده است.
«اختر» استدلال میکند که آتشبس ایالات متحده و ایران، یک توقف موقتی شکننده در مناقشهای در حال تحول در خاورمیانه است. او بر نقش نوظهور پاکستان به عنوان میانجی و حرکت منطقه به سوی نظم امنیتیِ نظامیتر، چندقطبیتر و بحرانخیزتر تأکید میکند.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
آتشبس دو هفتهای میان ایالات متحده و ایران، صلح نیست. این یک وقفه در جنگی است که نشان داد نظم منطقهای تا چه حد قابل اشتعال شده، تنگه هرمز چقدر سریع میتواند به اهرمی برای اجبار جهانی تبدیل شود، و مرگتر از یک آتشبس است. این است که آیا منطقه به سوی نظمی میانجیگریشده از رقابت محدود تکامل مییابد، یا به چرخه دائمی جنگهای موردی و لبهبازی هستهای سقوط میکند.
ارزش پاکستان در تشخیص این نکته نهفته است که ثبات پایدار از روایتهای تحقیر، خواستههای مطلقگرایانه یا این داستان که تنها طرفین درگیر مستقیم در نتیجه حق اظهار نظر دارند، حاصل نمیشود. منطقه به همصحبتهایی نیاز دارد که قدرت، حافظه و محدودیتها را درک کنند.
پاکستان جایگاه مناسبی دارد، زیرا هر سه را از سر گذرانده است.