از بین بردن زیرساختهایی که بازسازی آنها دههها زمان و میلیاردها دلار هزینه میطلبد، نوعی «نسلکشی اقتصادی و زیستی» است که اثرات آن تا نسلها باقی خواهد ماند.
به گزارش خبرنگار مهر، در پهنه شطرنج منازعات بینالمللی، آنجا که غبار جنگ بر چهره انسانیت مینشیند، حقوق بینالملل بشردوستانه نه به عنوان یک توصیه اخلاقی، بلکه به عنوان مرزی صلب میان تمدن و «بربریت عصر حجری» ظهور میکند. وقایع اخیر و حملات سیستماتیک به زیرساختهای غیرنظامی ایران، بهویژه بیمارستانها و پتروشیمی ها و نیروگاه و تأسیسات حیاتی آبشیرینکن، فراتر از یک رویارویی نظامی ساده، نشاندهنده نقض نظاممند قواعد آمره است.
زمانی که سخن از حمله به مرارها فعال میکند.
از بین بردن زیرساختهایی که بازسازی آنها دههها زمان و میلیاردها دلار هزینه میطلبد، نوعی «نسلکشی اقتصادی و زیستی» است که اثرات آن تا نسلها باقی خواهد ماند. جامعه بینالمللی موظف است فراتر از بیانیههای سیاسی، به دنبال ایجاد سازوکارهای کیفری برای محاکمه عاملان و آمران این حملات باشد. حقوق بینالملل نباید اجازه دهد که قدرت نظامی و دسترسی به پایگاههای فرامرزی، به مجوزی برای زیر پا گذاشتن میراث مشترک بشریت یعنی «کنوانسیونهای ژنو» تبدیل شود. در غیر این صورت، سکوت در برابر تبدیل بیمارستان به خاکستر و آبشیرینکن به آهنپاره، پایان اعتبار حقوق بینالملل و بازگشت واقعی کل جهان به عصر حجرِ بیقانونی خواهد بود.