
این روزها در بسیاری از اتاقهای وکالت و حتی گفتوگوهای خانوادگی، خیلی ها سوالهای مشترک میپرسند: «تکلیف آن مهریههای سنگین قدیمی چه میشود؟ ممکن است به مهریه خود نرسیم؟ و …»
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، برای پاسخ به ابهامات موجود درباره مهریه، باید داستان این تغییر قانون را از ابتدا مرور کرد تا به قانون جدید رسید و آنگاه احتمالا موضوع روشن تر خواهد بود.
قانون جدید، مهریه را به دو بخش تقسیم کرده است: چهارده سکه اول، و مابقی. برای آن چهارده سکه، راه سابق—یعنی امکان درخواست بازداشت برای الزام به پرداخت—کماکان پابرجاست. اما آن بخش عمده دیگر، آن مبلغی که گاه از صد سکه هم فراتر میرود، حالا سرنوشت دیگری پیدا کرده است. طبق این قانون، برای وصول مازاد بر چهارده سکه، دیگر مجازات حبسی در کار نیست. به عبارت سادهتر، قانونگذار میگوید که نمیتوان مردی را به جرم ناتوانی در پرداخت مهریهای چندصد سکهای، سالها پشت میلههای زندان نگه داشت.
بخشش در کار نیست!
اما این به هیچ وجه به معنای بخشش یا باطل شدن آن دین سنگین نیست. مهریه، چه چهارده سکه باشد و چه چهارصد سکه، طلبی است قانونی و مشروع که بر عهده شوهر ثبت شده و تا ادا شدن، از دوش او ساقط نمیشود. تفاوت، تنها در شیوواست طلاق برای زن یا حمایتهای مالی پس از آن—تصمیمی ناقص و آسیبزا میدانند که امنیت مالی زنان در ازدواج را به خطر میاندازد.
و نهایتا…
در پایان، داستان مهریههای سنگین قدیمی، حالا وارد فصل تازهای شده است. فصل پیچیدهتری که دیگر سیاه و سفید نیست. در این فصل، حق زن محفوظ است، اما راه وصول آن طولانیتر، پیچیدهتر و مشروطتر شده است. فصل جدیدی که قضات، وکلا و خانوادهها باید با ظرافت بیشتری در آن گام بردارند؛ جایی که تعادل میان جلوگیری از زندانهای بیحاصل و حفظ امنیت مالی زنان، به آزمونی بزرگ برای کارآمدی نظام حقوقی تبدیل شده است.
عزیزالله رضائی
