بگذار از این چهل روز بنویسم، چهل روزی که باورم نبود نبودنت را. آن هم برای منی که هزاران سوال داشتم. دارم فکر میکنم به فدایی هایت،به آن ها که با حضورت نفس می کشیدند.
خبرگزاری مهر-دین، حوزه و اندیشه-زهرا کفایی*:بگذار از این چهل روز بنویسم. چهل روزی که باورم نبود نبودنت را. آن هم برای منی که هزاران سوال داشتم. دارم فکر میکنم به فدایی هایت… به آن ها که با حضورت نفس می کشیدند.به آن ها که بودنت برایشان ارمغانی از نیستی هایشان بود.گویی فرزندان رشید شهیدشان را در تو می دیدند.گویی نبود فرزندانشان را با بودنت تاب می آوردند و قرار می گرفتند.حتی خیال آسوده بودند؛ فرزند داده اند که تو باشی . بمانی.حتی تر تا عمق جانشان آرام بود که وقتی هستی ی بگردند.حال ماییم و نبودنت.حال دلداگان و جای خالیت.جای خالی مهربانی هایت.جای خالی دل گرمی هایت در اوج طوفان ها… جای خالی که دیگر پر نمی شود.
بگویم چهل روز است همه ایستاده اند ! با همه آنچه از تو ندارند.با همه ایرانی که از تو دارند.
الله اکبر به ایستادگی با غم. الله اکبر به ایستادگی با بغض فروخورده.الله اکبر به این جان های به لب رسیده.الله اکبر به نیستی ها.
مرا ببخش زیاد حرف زدم.خواهشی دارم، به امام روح الله بگو امانتش را خودش حفظ کند.اصلا ما بار سنگین این امانت را چگونه بدون تو تاب بیاوریم؟
مرا ببخش که تو خطابت کردم یتیمی بود و بی پدری.
*-زهرا کفایی؛پژوهشگر فرهنگ