روند انتخاب سهمیه؛ آزمونی برای شفافیت مدیریتی فوتبال ایران است. موضوعی که در هفتههای اخیر چالش برانگیز شده است و حالا فدراسیون فوتبال باید تصمیمی از روی عدالت بگیرد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، گاهی برای فهم یک تصمیم پیچیده، کافی است پرسش درست مطرح شود؛ اگر قرار است لیگ ادامه پیدا کند، چگونه ممکن است سهمیههای آسیایی همین حالا و بر اساس یک جدول نیمهتمام تعیین شود؟
مطرح شدن این موضوع که سهمیههای ایران در آسیا بر اساس جدول فعلی است، اما لیگ پس از پایان دیدارهای ایران در جام جهانی ادامه پیدا میکند، چالشی ایجاد کرده که هنوز ادامه دارد. فدراسیون از یک سو تأکید میکند لیگ باید کامل شود و نمیتوان فصل را نیمهکاره رها کرد؛ از سوی دیگر در تلاش است نمایندگان ایران در رقابتهای آسیایی را بر مبنای وضع فعلی معرفی کند. این دو گزاره اصولاً قابل جمع نیستند.
اگر جدول فعلی بهاندازهای معتبر است که میتواند سرنوشت سهمیهها را مشخص کند، ادامه لیگ چه ضرورتی دارد؟ و اگر سرنوشت لیگ همچنان باز است، چگونه میتوان تصمیم نهایی درباره سهمیه آسیایی را پیش از پایان فصل اتخاذ کرد؟ همین تناقض نقطه آغاز بحران شفافیت در مدیریت فوتبال است.
قوه قاهره (Force Majeure)؛ توقف رقابت، نه توقف منطق فوتبال< در دادگاه حکمیت ورزش (CAS) به چالش بکشند. چنین شکایتی کاملاً قابل پیشبینی است، زیرا مبنای حقوقی تعیین سهمیه بر اساس جدول نیمهتمام سست و قابل تخریب است.
سؤال اصلی هنوز پابرجاست
اگر لیگ ادامه دارد، چرا نتیجه از قبل تعیین میشود؟ و اگر نتیجه تعیین شده، ادامه لیگ چه معنایی دارد؟ این سؤالها سادهاند، اما پاسخ ندادن به آنها ریشه بحران اعتماد عمومی در مدیریت فوتبال است. در فوتبال حرفهای یک قاعده بنیادین وجود دارد؛ حق هر تیم باید در زمین مشخص شود، نه در بخشنامه.
سهمیه آسیایی پاداش تلاش یک فصل کامل است؛ نه امتیازهای اتفاقی یک جدول نیمهتمام. تا وقتی رقابت تمام نشده، هیچ جدول و هیچ تصمیمی درباره سهمیهها مشروعیت کامل ندارد. رقابت باید ادامه پیدا کند و نتیجه باید در زمین روشن شود؛ جایی که فوتبال همیشه پاسخ نهایی را میدهد.
نویسنده: سعید خادمی