سریال «دشتستان» که این روزها از شبکه یک سیما پخش میشود، نشان داده که صرفاً یک مجموعه تلویزیونی عادی با محوریت دانشجویی نیست
جوان آنلاین: سریال «دشتستان» که این روزها از شبکه یک سیما پخش میشود، نشان داده که صرفاً یک مجموعه تلویزیونی عادی با محوریت دانشجویی نیست. این اثر تلاش دارد تصویری عمیقتر و چندبعدی از زندگی جوانان معاصر ارائه دهد. این مجموعه ۳۰قسمتی در مرزی میان واقعیت و خیال حرکت میکند؛ مرزی که گاهی آشکار و گاهی مبهم است و شاید همین ویژگی موجب شده مخاطب با آن احساس همذاتپنداری کند.
داستان در ظاهر درباره هماتاق شدن چند دانشجو در خوابگاه است، اما لایههای پنهان متعددی نیز دارد. در ابتدا سه شخصیت اصلی یعنی غفور، فرید و دانیال به اجبار در کنار یکدیگر قرار میگیرند و فضای میان آنها چندان دوستانه نیست، اما با ورود سه دانشجوی دیگر به نامهای خسرو، نعمت و امین، روابط جدیدی شکل میگیرد که مسیر روایت را کاملاً تغییر میدهد. همنشینی شش جوان با پیشزمینههای کاملاً متفاوت، مجموعهای از موقعیتهای جدید، تعارضات کوچک و بزرگ، گفتوگوهای ناتمام و گاهی همراهیهای غیرمنتظره و موقعیتهای طنزی را به وجود میآورد. همین روابط، هسته اصلی درام را تشکیل میدهد. به نظر میرسد سریال تلاش میکند به این سؤال پاسخ دهد که آیا این ترکیب شخصیتی میتواند نمایندهای از جامعه جوان امروز باشد؟
امیر بشیری، کارگردان «دشتستان» هدف این سریال را صرفاً پرداختن به زندگی دانشجویی ندانسته است. درواقع ورود به لایههای درونی زندگی این شخصیتها، دغدغهها، ترسها و حتی شکستهای آنها بخش مهمی از مسیر روایت محسوب میشود. مجموعه بهجای آنکه تنها محیط خوابگاه را بازنمایی کند، تلاش دارد فضای انسانی و صمیمانهای ایجاد کند که به زندگی واقعی نزدیک باشد. یکی از نقاط قوت سریال، شخصیتپردازی آن است. نویسنده توانسته برای هر کاراکتر خلقوخوی مشخصی تعریف کند. غفور با سادگی خاص خود، فرید با آرامش و دوری از تنش، دانیال با جدیتی درونی و دیگر شخصیتها با ویژگیهای منحصربهفرد خود، هر کدام بخشی از واقعیت جامعه جوان را نمایندگی میکنند. این تنوع شخصیتی باعث میشود حتی در صحنههای روزمره، متن دچار یکنواختی نشود. با وجود این، برخی صحنهها طولانیتر از حد لازم هستند و ریتم روایت را کند میکنند واین طولانیشدن میتواند برای مخاطب خستگی ایجاد کند. به نظر میرسد در برخی قسمتها، این مشکل محسوس است.
ترکیب درام و طنز در «دشتستان» بخش دیگری از جذابیت کار است. طنز این سریال بر شوخیهای سطحی یا موقعیتهای تصنعی استوار نیست، بلکه از دل تجربههای واقعی دانشجویی برمیآید. فشار امتحانات، مسائل مالی، پیچیدگی روابط دوستانه و نگرانیهای شخصی، همگی بستری برای طنز طبیعی و باورپذیر فراهم میکنند. نکته مهم این است که طنز هرگز بهگونهای وارد صحنه نمیشود که درام را قطع کند. بلکه در لحظات تنشزا به شکلی ظریف حاضر میشود تا از سنگینی فضا بکاهد، بدون آنکه بار عاطفی صحنه را از بین ببرد. این تعادل ظریف بین درام و طنز، از مهارت نویسنده و کارگردان حکایت دارد.